หยางฉู่ซีทำหน้างงๆ แสร้งทำเป็นใจเย็นถาม
“ซานเย่ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ผมทำอะไรผิดตรงไหนหรือ?”
ซานเหย่หรี่ตามอง พร้อมรอยยิ้มที่โหดเหี้ยม
“ไม่ เธอไม่ได้ทำผิด เพียงแต่เธอเลือกผิด!”
“บอกฉันสิ สวยขนาดนี้ จะไปเป็นตำรวจทำไม แล้วยังเลือกมาเป็นสายลับอีก?”
พอได้ยินคำว่าสายลับ ดวงตาสวยของหยางฉู่ซีฉายแววตื่นตระหนกชัดเจน แต่ก็หายไปในพริบตา เธอยิ้มออกมา
“ซานเย่ คุณพูดเรื่องสายลับอะไร ตำรวจอะไรกัน?”
จู่ๆ สีหน้าซานเหย่ก็มืดลง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน เผยความดุร้ายออกมา พูดเสียงเขียว
“รู้ไหมว่าชาติหน้าฉันเกลียดคนประเภทไหนที่สุด?”
“ก็คือสายลับไง!”
“สายลับหรือไส้ศึกทุกคน สมควรตาย!”
พูดจบ สมุนสองคนของซานเหย่ก็พุ่งเข้าไปทันที กระชากแขนเธอแล้วกดลงกับพื้น
จากนั้นคนหนึ่งก็หยิบสายรัดข้อมือออกมา เตรียมจะมัดข้อมือเธอ
แววตาสวยของหยางฉู่ซีฉายแววผิดปกติ เธอรู้ว่าตัวเองถูกเปิดโปงแล้ว แต่ก็ยอมให้จับ เพราะไม่รู้ว่าพวกซานเหย่จะจัดการเธอยังไง
อาศัยจังหวะที่คนนั้นหยิบสายรัดข้อมืออยู่ จู่ๆ เธอก็ออกแรงพลิกตัวหลุดจากการจับกุม แล้วล้มตัวลงกับพื้น เตะขึ้นไปบนใบหน้าของคนคนหนึ่งเต็มๆ คนนั้นร้องลั่น รีบเอามือกุมหน้าไว้แล้วถอยหลังไปสองก้าว
อีกคนตั้งสติได้ รีบพุ่งเข้ามาทันที
หยางฉู่ซีลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่าถืดขาขาดงดงาม