เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินฮุยมองหมู่สลาตันด้วยแววตาระแวดระวัง สีหน้าพลันเย็นชาลง
หมู่สลาตันเห็นท่าทางของเขาก็เข้าใจทันทีว่าเพราะอะไร จึงรีบอธิบาย
“พี่ฮุย อย่าเข้าใจผิด ผมไม่มีทางเอาที่อยู่ของคุณไปขายให้ตำรวจหรอก เราเป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน อีกอย่าง การหักหลังคุณก็ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรกับผมเลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเฉินฮุยก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
“จริง ๆ ผมไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง อยากนอนที่ไหนก็หาที่เหมาะ ๆ นอน เอาฟ้าเป็นผ้าห่ม เอาพื้นดินเป็นเตียง ความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน”
หมู่สลาตันพลันยินดี รีบพูดขึ้นว่า
“แบบนั้นได้ยังไง พี่ฮุย คุณจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอก ถ้าไว้ใจผม ผมจะจัดที่พักให้สักแห่ง รับรองว่าปลอดภัย แถมผมรับประกันว่าคุณจะอยู่สบายด้วย”
มุมปากเฉินฮุยยกขึ้นเล็กน้อย มองเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
“พี่หมู่สลาตัน คุณคงไม่ได้แค่อยากหาที่พักให้ผมหรอกใช่ไหม?”
“พี่ฮุย ในเมื่อคุณพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็ไม่ปิดบัง คุณเป็นพี่น้องของพี่รอง ผมไว้ใจคุณ อีกอย่าง ตอนนี้คุณก็ไม่มีที่ไป ไม่สู้มาอยู่ข้างกายผม ทำงานด้วยกันเป็นยังไง?”
เมื่อหวงเหมาได้ยินเช่นนั้น ก็เผยสีหน้าดีใจออกมาทันที
ถ้าเฉินฮุยยอมอยู่ต่อ ชีวิตของเขาก็คงสบายขึ้นมาก
แต่เฉินฮุยไม่ได้ตอบตกลงทันที กลับสบตาหมู่สลาตัน ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง