จริงอย่างที่คิด จั่วหมินไม่มีทางยอมปล่อยเส้นทางหยางเฉิงไปง่าย ๆ
หยางเฉิงไม่เพียงมีช่องทางจำหน่ายที่เป็นระบบแล้ว ยังเป็นเส้นทางเข้าสู่แผ่นดินใหญ่ด้วย จั่วหมินจะยอมปล่อยไปได้อย่างไร
การคาดเดาก่อนหน้านี้ถูกต้องทั้งหมด เฉินฮุยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ตั้งใจฟังบทสนทนาของคนทั้งหลาย
“อาคุน จั่วหมินแนะนำคนจากสำนักงานตำรวจภูธรจังหวัดให้คุณจริง ๆ เหรอ?”
ฮั่วเป้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม
“แน่นอน เขาชื่อเหยี่ยว!”
เมื่อได้ยินคำยืนยัน หมู่สลาตันกับฮั่วเป้าก็มองหน้ากัน สีหน้าต่างฝ่ายต่างมีความคิด จั่วหมินสนับสนุนหวังคุนถึงเพียงนี้ นับเป็นสัญญาณที่ไม่ดีเลย
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายต้องการให้หวังคุนรับช่วงต่อจากซานเย่อย่างเต็มตัว แม้จะบอกว่าเป็นการร่วมมือกัน แต่ทันทีที่สถานบันเทิงของพวกเขาเริ่มกระจายสินค้า เรื่องทั้งหมดในด้านนี้ก็จะขึ้นอยู่กับหวังคุน
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองคนไม่ค่อยอยากกลับไปพัวพันกับของพวกนี้อีก หลังซานเย่ตาย ทั้งคู่ก็ไม่ได้ทิ้งหลักฐานให้ตำรวจจับได้ ต่างอยากดูแลธุรกิจในมือของตัวเองให้ดี ไม่อยากถลำลึกไปกว่านี้
“อาคุน คนของซานเย่ไม่ได้ถูกจับไปหมด ยังมีบางส่วนหนีรอดไปได้ ฉันได้ยินว่าเฮยจื่อก็หนีไปได้ ตอนนี้ตำรวจกำลังออกหมายจับอยู่”
“ถ้าพวกนั้นกลับมาเห็นว่าพวกเรายึดทุกอย่างของซานเย่ไปหมดแล้ว เกรงว่าคงไม่ยอมแน่”
หวังคุนยิ้มเรียบ ๆ ขยับนั่งตัวตรงแล้วหรี่ตาลง
“หึ ไม่ยอมงั้นหรือ พวกมันมีอะไรให้ไม่ยอม ซานเย่ถูกสายลับคนนั้นทำร้าย ส่วนฉันก็ล้างแค้นให้ซานเย่แล้ว พวกมันยังจะไม่ยอมอะไรอีก?”