“กองบัญชาการหยาง รีบหน่อย เวลาผมมีไม่มาก!”
หยางอานได้ยินคำพูดของเขาก็ได้สติกลับมา
“ได้ ตอนนี้ฉันจะจัดคนเข้าทางประตูหน้า คุณไปรอที่ประตูหลัง!”
สิบนาทีต่อมา
คนจากกองบัญชาการตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ รถพยาบาลก็รีบมาช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ บริเวณนั้นถูกปิดล้อมไว้
หยางอานขับรถตู้มือสองเก่าๆ คันหนึ่ง ส่วนเฉินฮุยนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
“เสี่ยวฮุย คุณบาดเจ็บหนักมาก ให้ฉันพาไปโรงพยาบาลก่อนดีไหม!”
เฉินฮุยส่ายหน้า
“ผมต้องกลับไปทั้งที่บาดเจ็บแบบนี้ เอ้อผังกับซานเหย่ถึงจะยิ่งไว้ใจผม!”
กองบัญชาการหยางมองเขาด้วยสีหน้ากังวล แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เสี่ยวฮุย ภารกิจของคุณสำเร็จแล้ว กลับมาเถอะ ก่อนหน้านี้ฉันแค่ให้คุณตามหาเอ้อผัง ตอนนี้คุณทำได้ดีเกินคาดแล้ว”
“ไม่เพียงหาเอ้อผังเจอ แต่ยังเจอซานเหย่ ทั้งยังติดต่อกับเสี้ยวหยางได้ด้วย คุณสร้างความดีความชอบแล้ว จากนี้ไปจะยิ่งอันตราย...”
เขายังพูดไม่ทันจบ เฉินฮุยก็ขัดขึ้นทันที
“กองบัญชาการหยาง ถ้าผมถอนตัวตอนนี้ บาดแผลทั่วตัวผมก็ไม่เท่ากับเจ็บฟรีหรอกหรือ อีกอย่าง นางสาวหยางยังอยู่ข้างซานเหย่ ไส้ศึกของกองบัญชาการตำรวจก็ยังจับตัวไม่ได้ เธอจำเป็นต้องมีคนคอยช่วยเหลือ ถ้าเราร่วมมือกัน อันตรายที่เธอต้องเผชิญก็จะลดลง!”
“พี่จางก็ตายเพราะเรื่องนี้แล้ว ถ้าถอนตัวตอนนี้ เขาก็เท่ากับสละชีวิตไปเปล่าๆ ไม่ใช่หรือ นางสาวหยางอยู่คนเดียวก็อันตรายมากแล้ว”
ได้ยินคำพูดของเขา หยางอานก็เงียบไป ตอนแรกที่เลือกเฉินฮุยมา ก็แค่อยากยืนยันความปลอดภัยของหยางฉู่ซีและตามหาเอ้อผังเท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะทำได้ดีถึงขนาดนี้