เอ้อผังกับแมวตามองรูปถ่ายด้วยความตกตะลึง
รูปถ่ายหลายใบเป็นภาพเหตุการณ์ภายในโรงงาน สภาพโหดร้ายทารุณอย่างยิ่ง แม้จะมองผ่านหน้าจอโทรศัพท์ก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดและความโหดเหี้ยม
คนของงูหางกระดิ่งทั้งห้าคนถูกเฉินฮุยถ่ายรูปไว้หมดแล้ว สภาพของทั้งห้าคนน่าสังเวชจนแทบมองไม่ได้
“ฮุย นายรู้สึกยังไงบ้าง แผลไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
“พี่สอง แผลผมไม่หนักหรอกครับ”
“เก่งมาก สมกับเป็นลูกผู้ชาย พักผ่อนให้ดีล่ะ!”
พอออกมาข้างนอก เอ้อผังก็หยิบโทรศัพท์โทรหาซานเหย่ ไม่นานสายก็รับ เห็นได้ชัดว่าซานเหย่ยังรอฟังข่าวอยู่
“พี่สอง เป็นยังไงบ้าง?”
“ซานเย่ ฮุยกลับมาแล้วครับ เกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ เขากลับมาในสภาพบาดเจ็บไปทั้งตัว”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“คนของแมงป่องแดงซื้อตัวโชวโหว ลูกน้องผม แล้วหลอกฮุยไปที่โรงงานร้างทางตะวันตกของเมือง ตั้งใจจะเค้นถามจากปากเขาว่าตอนนี้ซานเย่พักอยู่ที่ไหน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาล้ำลึกของซานเหย่ก็หรี่ลงเป็นเส้น แผลเป็นบนหน้าผากแดงฉานขึ้น ก่อนเอ่ยเสียงเย็น
“แล้วเขาบอกไปหรือเปล่า?”
“ไม่ครับ ฮุยไม่ยอมบอก แถมยังฆ่าคนของแมงป่องแดงตายหมด ตอนนี้โรงงานถูกกองบัญชาการตำรวจควบคุมไว้แล้ว เขาหนีกลับมาได้ครับ!”
“อะไรนะ! เขาฆ่าตายหมดเลยหรือ?”
“ใช่ครับซานเย่ ฮุยฆ่าพวกมันหมด แล้วถ่ายรูปไว้ทีละคน บอกให้ซานเย่ช่วยดูว่าใช่คนของแมงป่องแดงหรือเปล่า!”
พอได้ยินเช่นนั้น ซานเหย่ก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง
เขาเคยประมือกับคนของแมงป่องแดงด้วยตัวเองมาก่อน