กองบัญชาการหยางจนปัญญา ได้แต่ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
“ฮุย นายเล่าเถอะ เดี๋ยวฉันวาดเอง”
เขาไม่กล้าปล่อยให้เฉินฮุยวาดต่อแล้ว เพราะไม่เพียงเหมือนเทพเจ้าสามตาเท่านั้น แต่ยังเป็นเทพเจ้าสามตาร่างหมูอ้วนอีกด้วย ดูแววตาก็รู้ว่าเป็นนักวาดสายจิตวิญญาณตัวจริง
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมครูอนุบาลของเฉินฮุยถึงพูดกับเขาแบบนั้น นี่ไม่ใช่การชักนำเด็กไปในทางที่ผิดหรือไง?
เฉินฮุยยื่นกระดานวาดภาพให้เขา ด้านความจำไม่มีปัญหา เขาบรรยายรายละเอียดทุกจุดบนใบหน้าของซานเหย่ให้ฟัง
พอเขาบรรยายจบ หยางอานก็วาดเสร็จพอดี จึงยื่นกระดานวาดภาพกลับให้
“ฮุย ลองดูสิว่าเหมือนไหม มีตรงไหนต้องแก้หรือเปล่า?”
เฉินฮุยมองภาพบนกระดานวาดภาพ แล้วพึมพำกับตัวเองว่า
“ภาพที่ฉันวาดก็คงประมาณนี้เหมือนกันแหละ”
หยางอาน:“········”
“กองบัญชาการหยาง ซานเหย่อ้วนกว่านี้อีกหน่อยนะ คุณวาดเร็วใช้ได้เลย”
“การวาดเร็วเป็นพื้นฐานของคนทำงานสายนี้ ต่อไปก็ตั้งใจเรียนรู้ไว้ให้ดี”
หยางอานรีบเก็บภาพวาด แล้วมองเขาด้วยความเป็นห่วง
“ฮุย นายกลับไปเองไหวจริง ๆ เหรอ?”
เฉินฮุยพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ไม่เป็นไร แต่ถ้ายังมัวเสียเวลาอยู่แบบนี้ต่อไป แม้แต่ตัวผมเองก็คงไม่รู้แล้วว่าจะไหวหรือเปล่า”
ตอนนี้ริมฝีปากของเขาแห้งแตก เพราะเสียเลือดมากเกินไป
หยางอานมองเขาอย่างจริงจัง
“ฮุย ฉันขอย้ำอีกครั้ง นายถอนตัวได้ทุกเมื่อ ความปลอดภัยของนายสำคัญที่สุด ระวังตัวให้ดี!”