เฉินฮุยมองเขา สีหน้าจริงจังและตื่นเต้น
“พี่หมู่สลาตัน ที่พี่พูดเป็นความจริงหรือ ตำรวจหญิงคนนั้นตายแล้ว ทั้งครอบครัวตายหมดเลยหรือ”
หมู่สลาตันพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมจริงจัง
“แน่นอน ตอนนี้ตำรวจแซ่หยางคนนั้นยังอยู่ระหว่างการช่วยชีวิต จะรอดหรือไม่ก็ยังไม่แน่ ต่อให้ช่วยกลับมาได้ ก็เป็นคนพิการไปตลอดชีวิต ทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก!”
แววตาของเฉินฮุยฉายประกายประหลาดใจ
“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าพี่หมู่สลาตันแก้แค้นให้ซานเย่กับพี่รองแล้ว ทั้งหมดนี่พี่เป็นคนทำหรือ”
หมู่สลาตันชะงักไป ก่อนจะยิ้มขื่นแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ
“ฮุย ผมอยากแก้แค้นให้ซานเย่กับพี่รองจริง แต่คุณประเมินผมสูงเกินไปแล้ว ตำรวจแซ่หยางคนนั้นมีตำรวจคุ้มกันอยู่ ผมไม่กล้าทำเรื่องแบบนั้นหรอก ฆ่าล้างครอบครัวเขา นั่นก็เท่ากับไปแหย่รังแตน”
เฉินฮุยเบิกตากว้างด้วยความฉงน
“ไม่ใช่พี่หรือ แล้วจะเป็นใครได้ หรือว่าจะเป็นฮั่วเป้า”
หมู่สลาตันวางแก้วเหล้าลงแล้วมองเขา
“ไม่ใช่ว่าผมจะใส่ร้ายฮั่วเป้านะ แต่ฝีมือเราสองคนพอ ๆ กัน ธุรกิจหลักของเราก็อยู่ที่หยางเฉิงทั้งคู่ เว้นแต่เขาจะบ้าไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าไปยั่วโมโหตำรวจ ถึงขั้นฆ่าล้างครอบครัวตำรวจคนหนึ่งหรอก!”
ตอนนั้นใบหน้ามีแผลเป็นก็พูดขึ้นอย่างมั่นใจ
“พี่ใหญ่ ผมว่าคนที่ลงมือต้องไม่ใช่คนของหยางเฉิงแน่ ทำได้สะอาดหมดจด ไม่ทิ้งร่องรอยไว้สักนิด แถมยังกล้าฆ่าล้างครอบครัว วิธีการแบบนี้คนหยางเฉิงทำไม่ได้หรอก และที่นี่ก็ไม่มีใครมีความสามารถขนาดนั้น”