หมูป่ามองทั้งสองคนด้วยสีหน้าลำพองใจ ก่อนหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง ใบหน้าเหี้ยมเกรียมอย่างยิ่ง
“ฮั่วเป้า หมู่สลาตัน วันนี้พวกแกหนีไม่รอดแน่ ต่อให้มีปีกก็เถอะ ถ้ายอมคุกเข่าก้มหัวให้ฉัน ฉันจะไว้ศพแกให้ครบชิ้น ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันจะสับพวกแกให้เละเป็นเนื้อบด!”
ใบหน้าของหมู่สลาตันหม่นคล้ำอย่างยิ่ง มองหมูป่าราวกับอยากกลืนกินทั้งเป็น
“หมูป่า อยากให้ฉันคุกเข่าให้แกงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”
เขาหันไปมองฮั่วเป้าที่อยู่ข้าง ๆ
“อย่ามัวแต่ตะโกนสิวะ! แกยังไม่เข้าใจอีกหรือไง? คนของเราไม่มีปัญหา งั้นก็ต้องเป็นไอ้เศษสวะหวังคุนนั่น มันร่วมมือกับหมูป่าหลอกพวกเรา!”
“บุกออกไป!”
ฮั่วเป้าไม่ใช่คนโง่ จึงเข้าใจได้ทันทีว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนของหวังคุน แม้แต่โทรศัพท์มือถือของเขาก็ยังถูกยึดไปหมด
“หวังคุน ฉันกับแกอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!”
“บุก!”
ทั้งสองคนพุ่งนำหน้าไปยังประตูใหญ่
พวกเขาคิดจะฝ่าออกไป แต่หมูป่าเตรียมการไว้ก่อนแล้ว คนด้านนอกรีบปิดประตูเหล็กของคฤหาสน์ แล้วใช้โซ่เหล็กหลายเส้นคล้องล็อกไว้
ด้านนอกยังมีแสงไฟหน้ารถหลายดวงกะพริบวูบวาบ เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องจนแสบแก้วหู ทั้งหมดเป็นรถจักรยานยนต์ ทุกอย่างนี้เป็นการจัดเตรียมของหมูป่า
มีคนเฝ้าประตูใหญ่ ส่วนที่เหลือต่างกรูกันเข้าไปในลาน คนของหมูป่าที่อยู่ในคฤหาสน์ก็พากันวิ่งออกมา ทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะและพันตูกันในพริบตา เสียงอาวุธกระทบกันดังไม่ขาดสาย ทุกคนฟาดฟันกันอย่างดุเดือด