เซียวชิงเหอเพียงผ่านมา พูดคุยกับเว่ยหลิงเจ๋อครู่หนึ่งก็จะจากไป
เว่ยหลิงเจ๋อออกไปส่งนางด้วยตนเอง
ทั้งสองเพิ่งไป ชุนสี่ก็มุดออกมาจากใต้โต๊ะ
นางมิได้ก่ออาชญากรรม เว่ยหลิงเจ๋อเพียงใช้ข้ออ้างทำงาน แสร้งหาเหตุให้นางกลับมาเพื่อพูดคุยเท่านั้น
ออกจากประตู ชุนสี่รีบเผ่นหนีอย่างรวดเร็ว แต่กลับชนเข้ากับบุคคลผู้หนึ่งตรงหัวมุมทางเดิน
ความเร็วสูงเกินไป ชุนสี่หลบเลี่ยงไม่ทัน ทั้งร่างกระแทกเข้าสู่อ้อมกอดของฝ่ายตรงข้าม
รีบร้อนผลักอีกฝ่ายออกไป เมื่อเห็นว่าไม่ใช่เว่ยหลิงเจ๋อ ชุนสี่ถอนหายใจโล่งอก แล้วนัยน์ตาก็เปล่งประกายขึ้นมาในทันที นางก้าวเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว เขย่งปลายเท้าเข้าไปใกล้หูของอีกฝ่าย กระซิบว่า “มีผู้กำลังสืบสวนเรื่องการขโมยซากศพ ท่านใต้เท้าโปรดระมัดระวังด้วย”
เสิ่นชิงยวนก็จำชุนสี่ได้เช่นกัน
เด็กสาวหวีผมเรียบร้อย ใบหน้าเล็กขาวผ่อง หน้าตางดงาม แตกต่างจากภาพอเนจอนาถในคืนนั้น ดวงตากลมโตขาวดำชัดเจนมีชีวิตชีวาและสดใส
เขาไม่คาดคิดว่าชุนสี่หลังจากผลักตนเองออกไปแล้วจะโน้มเข้ามาใกล้อีกครั้ง ใบหูถูกสัมผัสด้วยไอร้อนชื้น กายทั้งร่างแข็งทื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ลูกกระเดือกของเสิ่นชิงยวนกระตุกขึ้นลง
เขาสูงกว่าชุนสี่หนึ่งช่วงศีรษะ เมื่อครู่นี้ชุนสี่พุ่งเข้ามาปะทะ ริมฝีปากประทับลงบนลูกกระเดือกของเขาพอดี
แม้เป็นเพียงสัมผัสแล้วจากไปในพริบตา แต่สัมผัสอบอุ่นนุ่มนวลนั้นกลับประทับตรึงอยู่บนผิวหนัง ไม่อาจสลัดหลุด
ชุนสี่มิได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเสิ่นชิงยวน กล่าวจบประโยคนั้นนางก็ผละออก
ทันใดนั้นเว่ยหลิงเจ๋อก็ก้าวฉับๆ เข้ามา “ใครอนุญาตให้เจ้าออกมา?”
กล่าวพลาง เว่ยหลิงเจ๋อยื่นมือมาจับชุนสี่โดยตรง
ทว่ายังไม่ทันสัมผัสชายเสื้อของชุนสี่ ชุนสี่ก็ถูกเสิ่นชิงยวนดึงไปหลบด้านหลัง