“ไปให้พ้น”
มู่อันอันขว้างขวดกระเบื้องในมือออกไป แต่พลาดเป้าไปเล็กน้อย ไม่โดนเถียนจี๋อวี้ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
เถียนจี๋อวี้มองข้าวของที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ไม่เอ่ยอะไรสักคำ เพียงมองมู่อันอันเงียบ ๆ ปล่อยให้เธอระบายอารมณ์
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงข้าวของถูกทุบทำลายก็ค่อย ๆ สงบลง
เถียนจี๋อวี้เดินไปหยุดตรงหน้ามู่อันอัน เธอนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนพื้น รอบตัวเต็มไปด้วยเศษข้าวของที่แตกกระจาย
“ร้องไห้ไปแล้วได้อะไร? ในเมื่อเลือกไปแล้วตั้งแต่แรก ก็ควรคิดให้ได้ว่าต้องรับผลที่จะตามมา”
ทั้งที่เจ็บปวดใจแทบแย่ แต่คำพูดที่หลุดจากปากกลับเข้มงวดอย่างยิ่ง
เมื่อได้ยินเถียนจี๋อวี้พูด มู่อันอันก็ยิ่งร้องไห้เสียงดังขึ้น เสียใจจนแทบขาดใจ หายใจหอบสะอึกสะอื้น
เถียนจี๋อวี้ขมวดคิ้วแน่น สุดท้ายก็ยังย่อตัวลงและดึงมู่อันอันเข้ามากอด
ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงของมู่อันอันที่เปี่ยมด้วยความเกลียดชังก็ดังขึ้น “อาหยวี่ ช่วยฆ่าซูรุ่ยหยวนให้ฉัน แล้วฉันจะเป็นของคุณ”
“ซูรุ่ยหยวนต้องเก็บไว้ให้ชางโม่”
เถียนจี๋อวี้ต้องการมู่อันอันมาก แต่เขาจะขัดคำสั่งมู่เจี้ยนซานไม่ได้
พอได้ยินเถียนจี๋อวี้พูดเช่นนั้น มู่อันอันก็รู้ทันทีว่าเป็นความต้องการของพ่อ ถึงจะเกลียดซูรุ่ยหยวนจนแทบอยากให้ตาย แต่เธอก็ไม่กล้าขัดคำสั่งมู่เจี้ยนซาน
เธอเงยหน้ามองเถียนจี๋อวี้
“งั้นก็ช่วยชางโม่ฆ่าซูรุ่ยหยวน ไม่ว่าใครจะลงมือ ฉันต้องการให้มันอยู่ไม่สู้ตาย คุกเข่าขอชีวิตอยู่บนพื้นเหมือนหมา”
“ได้ตามที่คุณต้องการ”
เถียนจี๋อวี้รับปาก เรื่องนี้ไม่ยาก