“กล้าไหมล่ะ?”
มู่อันอันหัวเราะเบา ๆ เธอรู้ว่าทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่เถียนจี๋อวี้บอกให้เธอก่อเรื่องให้ใหญ่ ยิ่งใหญ่ยิ่งดี
ขอแค่อย่าไปหาเรื่องพวกชางโม่ เธอจะก่อเรื่องยังไงก็ได้
โอกาสนี้เหมาะจะระบายความแค้นพอดี ถ้าทำให้ซูรุ่ยหยวนนอนไม่หลับทั้งคืนไม่ได้ เธอก็ไม่ใช่มู่อันอันแล้ว
ท่าทีอวดดีของมู่อันอันทำให้ซูรุ่ยหยวนเดือดดาล เขายกมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนเธอสักฉาด
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลันเอ่ยขึ้น
“หัวหน้าซู อย่างไรอันอันก็เป็นลูกสาวของหัวหน้าคนเก่า ลงไม้ลงมือกันแบบนี้คงไม่เหมาะมั้งครับ!”
มือของซูรุ่ยหยวนชะงัก เขาข่มความโกรธในใจแล้วหันไปถามชายหนุ่ม “นี่เป็นท่าทีของเถียนจี๋อวี้หรือ?”
ชายหนุ่มตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
“หัวหน้าซู คุณเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด พวกเราไม่กล้าขัดคำสั่งอยู่แล้วครับ
เรื่องระหว่างคุณกับอันอันเป็นความแค้นส่วนตัว จะแก้ไขกันอย่างไรพวกเราจะไม่เข้าไปยุ่ง แต่ความปลอดภัยของเธอเป็นเส้นตายของเรา”
“อย่าวู่วามนะ ใจเย็นก่อน” ตอนนั้นเอง ฟางฉีก็รีบเดินออกมาแสดงตัว
กู่ยวี่รู้สึกเบื่อ จึงหันหลังจะเดินจากไป แต่กลับพบว่าเถาวัลย์ไม่ได้อยู่ในมือ และไม่ได้ตามมาข้างกายด้วย
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ
แล้วก็เห็นมันกำลังล้อมต้นกล้าสูงสี่ห้าเซนติเมตรต้นหนึ่งอยู่ คนรอบข้างเกือบเหยียบต้นอ่อนเข้าแล้ว
กู่ยวี่เดินเข้าไปดูต้นกล้าเล็ก ๆ มันไม่มีอะไรพิเศษ แต่ข้อมูลที่ม่านม่านส่งมาให้เธอบอกว่า