“ไอ้สารเลว แกกลับขาวเป็นดำได้ยังไง ทั้งที่แกพูดชัด ๆ ว่าจะดึงเธอมาเป็นพวก”
มู่อันอันไม่ได้ฉลาดทันคนอย่างซูรุ่ยหยวน และก็ไม่ได้เจ้าเล่ห์อย่างเย่ซวงซวง พอซูรุ่ยหยวนปฏิเสธเสียงแข็ง เธอก็ทั้งอับอายทั้งโมโห ยกมือจะเข้าไปตบเขา
แต่ซูรุ่ยหยวนไม่ใช่คนธรรมดาที่ปล่อยให้เธอรังแกโดยไม่กล้าตอบโต้
เขาฟาดฝ่ามือใส่เธอทันที มู่อันอันล้มลงกับพื้น มึนงงจนสมองอื้ออึง
เห็นดังนั้น เย่ซวงซวงก็ขมวดคิ้ว
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นแฟนเก่า อีกทั้งเห็นชัดว่าซูรุ่ยหยวนเป็นฝ่ายผิด แล้วเขายังลงมือได้อย่างหน้าชื่นตาบานขนาดนี้เลยหรือ?
เย่ซวงซวงเหลือบมองซูรุ่ยหยวน ก่อนตัดสินใจอยู่ให้ห่างจากเขา
ผู้ชายที่ไร้หัวใจ ไร้คุณธรรม พลิกหน้ามือเป็นหลังมือและเย็นชาใส่คนอื่น เชื่อถือไม่ได้ที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังแอบสังเกตชางโม่ด้วย
เขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ต่อฉากวุ่นวายตรงหน้า กลับโอบไหล่หญิงสาวข้างกายไว้ แล้วกระซิบอะไรบางอย่างเป็นระยะ
ไม่รู้ว่าเพราะชินเสียแล้ว หรือคาดการณ์ไว้ก่อน แต่เมื่อเทียบกันแล้ว ทั้งคู่ต่างกันลิบลับ
เย่ซวงซวงเริ่มสงสัยว่าซูรุ่ยหยวนขึ้นเป็นผู้นำสูงสุดของฝ่ายปกครองได้อย่างไร หรือเพราะเขาเป็นผู้มีพลังพิเศษเท่านั้น?
ดูเหมือนจะง่ายเกินไปหน่อย
“ซูรุ่ยหยวน ไอ้สารเลว แกพลิกหน้าแล้วไม่ยอมรับกัน!” มู่อันอันเสียใจแทบตาย รู้สึกว่าตัวเองตาถั่วจริง ๆ ที่ดันไปชอบคนเลวอย่างเขา
“เราจบกันแล้ว ถ้ายังตามตอแยอีก ก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้ามู่เจี้ยนซาน”
ซูรุ่ยหยวนมองมู่อันอันที่ดูน่าสมเพช ในใจก็รู้สึกสะใจ เขาทนความเอาแต่ใจ เผด็จการ และอาละวาดอย่างเสียสติของมู่อันอันมานานพอแล้ว