“ยังไงก็ต้องเข้าไปในป่าเพื่อตามหาโอกาสดี ๆ”
กู่ยวี่กลอกตาไปมา ก่อนฉวยจังหวะเตือนขึ้นมา เมื่อคืนเธอสัมผัสได้ถึงพลังดารา ทำให้เริ่มมีความหวังขึ้นมานิดหนึ่งว่าจะตามหาปราณวิญญาณได้
ถ้าเข้าไปค้นหาในป่าได้ เธอก็ยินดีอยู่แล้ว
ชางโม่ลูบหัวกู่ยวี่ พลางสังเกตว่าเธอใส่ใจกับเรื่องเข้าไปในป่าเป็นพิเศษ แม้จะไม่รู้ว่าทำไม แต่ในเมื่อเธอเร่งร้อนขนาดนี้ ช่วงนี้เขาคงต้องหาเวลาไปสักครั้ง เพื่อทำตามความปรารถนาของเธอ
เขากวาดตามองซอมบี้รอบตัว จู่ ๆ ก็เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมา จึงบอกกู่ยวี่ว่า “ให้เถาวัลย์เข้าไปส่งข่าว ถามพวกเขาว่าอยากออกมาหรือเปล่า”
กู่ยวี่แปลกใจเล็กน้อย เงยหน้าถามว่า “คุณคิดว่าพวกเขาไม่อยากออกมาเองเหรอ?”
ชางโม่มองซอมบี้เหล่านั้นแล้วเอ่ยว่า
“มีโอกาสสูงที่ซอมบี้พวกนี้จะถูกคนควบคุม ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเขาอาจไม่อยากกลับฐานที่มั่นไปกับเรา”
พอคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล คนพวกนั้นมีความสามารถแบบนี้ อยู่ในเมืองกลับปลอดภัยกว่าเสียอีก
ในป่ายังมีพืชและสัตว์ที่วิวัฒนาการแล้ว แต่ที่นี่แทบมีแต่ซอมบี้ สำหรับคนที่ควบคุมซอมบี้ได้ ที่นี่ไม่มีอันตรายอะไรเลย
“ก็ได้ แล้วจะส่งข่าวเข้าไปยังไง?” กู่ยวี่พยักหน้าแล้วถาม
ชางโม่กับอีกสองคนหันไปมองถูเซิ่งพร้อมกัน เขาจึงล้วงปากกากับสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ กู่ยวี่เบิกตากว้าง ถูเซิ่งพกของพวกนี้ติดตัวด้วยหรือเนี่ย