เผิงซิงพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะวูบไปโผล่ห่างออกไป 2 เมตร แล้วแทงดาบเข้ากลางสมองซอมบี้
ส่วนถูเซิ่งขว้างลูกไฟออกไปทีละลูก เผาหัวซอมบี้ที่ล้มลงจนกลายเป็นเถ้าถ่าน พลางกำชับว่า “ตงจื่อ เก็บแก่นคริสตัลด้วย”
“ไม่มีปัญหา”
หลินเซิ่งตงชูนิ้วทำท่าโอเค ตอบอย่างสบาย ๆ พอเปลวไฟมอดลง เยว่เยี่ยนก็ใช้มีดสั้นคุ้ยหาแก่นคริสตัลในกองเถ้า
เมื่อเห็นซอมบี้ล้มลงทีละตัว เหล่าคนธรรมดาจากแนวที่สี่ก็พากันตะลึง
“เก่งชะมัด”
“นี่น่ะหรือผู้มีพลังพิเศษ?”
“มิน่าถึงพูดกันว่าผู้มีพลังพิเศษคืออนาคต ฉันนึกว่าพวกเขาพูดเกินจริงเสียอีก ไม่คิดเลยว่าผู้มีพลังพิเศษระดับสูงจะเก่งขนาดนี้”
ทั้งฐานมีผู้มีพลังพิเศษอยู่ไม่กี่คน โอกาสได้เห็นพวกเขาลงมือยิ่งแทบไม่มี
แม้เยว่เยี่ยนในทีมค้นเสบียงจะเป็นผู้มีพลังพิเศษเหมือนกัน แต่เพราะระดับต่ำ เขาจึงใช้พลังได้ไม่บ่อย เพื่อไม่ให้พลาดในช่วงเวลาคับขัน เขาจึงระมัดระวังอย่างมากทุกครั้งที่ใช้พลัง
พอได้เห็นกู่ยวี่กับพวกจัดการซอมบี้อย่างง่ายดาย ความคิดเดิมของทุกคนก็ถูกสั่นคลอน พวกเขาทั้งอิจฉาและรู้สึกแปลกใหม่
หลังจากฆ่าซอมบี้ไปได้หลายตัว
ชางโม่ก็หยุดกะทันหัน มีดบินที่พุ่งวนไปมาท่ามกลางฝูงซอมบี้บินกลับมา ลอยวนอยู่รอบตัวเขา
“มีอะไรเหรอ?”
กู่ยวี่เห็นท่าทางของชางโม่จึงหยุดตาม แล้วหันไปถามเขา
“ทำไมซอมบี้ถึงไม่โจมตีพวกเรา?” ชางโม่ถามอย่างสงสัย
ก่อนหน้านี้อาจเป็นเพราะเสียงเบา ซอมบี้เลยไม่ได้ยิน แต่หลังจากเริ่มเคลื่อนไหวแล้วก็เกิดเสียงดังขนาดนั้น พวกมันกลับยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร ราวกับถูกของเข้าสิง เอาแต่หันหน้าไปทางโรงงานแปรรูปสินค้าสำเร็จรูป