ส่วนเรื่องอันตรายน่ะ เผิงซิงกับพวกอีกสองคนไม่ได้กังวลมากนัก
หนึ่ง เพราะมีเถาวัลย์อยู่ด้วย มันสื่อสารกับพืชได้ อีกข้อคือกู่ยวี่รู้เรื่องพืชเป็นอย่างดี มีเธออยู่ด้วยคงไม่เกิดปัญหาใหญ่
“มีเรื่องอะไรถึงได้ดีใจขนาดนั้น?”
ระหว่างที่กำลังคุยกัน ชางโม่ก็กลับมา
วันนี้เขาสวมชุดลำลองสีอ่อน ท่าทางสุขุม รูปร่างสูงใหญ่สมส่วน ขายาวโดดเด่นสะดุดตา
พอได้ยินเสียง
กู่ยวี่ก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาแล้วกอดชางโม่ไว้ เพราะมือเปื้อนดิน เธอจึงโอบเอวเขาด้วยสองแขน โดยไม่ให้มือแตะเสื้อผ้า
ชางโม่เช็ดดินบนใบหน้าให้กู่ยวี่ พลางถามยิ้ม ๆ ว่า “ไปทำอะไรมา?”
กู่ยวี่ชี้ไปยังต้นกล้าในแปลงดอกไม้ “ไปดูมู่อันอันทะเลาะกับซูรุ่ยหยวน แล้วก็ขุดต้นกล้ากลับมาด้วยต้นหนึ่ง”
ชางโม่ไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย เขาจูงกู่ยวี่เข้าไปในลานบ้านพัก แล้วอธิบายว่า
“คงวุ่นวายกันไปอีกพัก มู่เจี้ยนซานอยากควบคุมฐานที่มั่น เรื่องนี้อาจกลายเป็นชนวนให้เกิดความขัดแย้งได้”
“แต่ไม่เกี่ยวกับเรา ปล่อยให้พวกเขาสู้กันไปเถอะ ผู้บัญชาการกับมู่เจี้ยนซานต่างก็รู้ขอบเขต คงไม่ทำลายฐานที่มั่นหรอก”
ชางโม่บอกจุดยืนของตัวเองกับสวี่เยว่เซิงไปแล้ว
ไม่ว่าจะเพื่อทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น หรือเพื่อความปรารถนาของกู่ยวี่ เขาก็ต้องออกเดินทางไปทั่วอยู่ดี ไม่มีความสนใจจะควบคุมฐานที่มั่น
ถ้าฐานที่มั่นยินดี ที่นี่ก็จะกลายเป็นจุดพักของพวกเขา
ร่วมมือกันเพื่อผลประโยชน์ทั้งสองฝ่ายได้ แต่การเสียสละอันยิ่งใหญ่นั้นเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้เขามีคนที่ห่วงใยแล้ว เสียสละไม่ไหว