กู่ยวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า:
“ยันต์ป้องกันกับยันต์ระเบิดแบบนี้ ทำได้สักเจ็ดแปดแผ่น ส่วนยันต์ซ่อนกลิ่นทำได้ห้าแผ่น”
“ถ้าเป็นพลังรักษา คนที่ใกล้ตายช่วยได้สักสองสามคน แต่ถ้าตายแล้ว ยังไงก็ช่วยกลับมาไม่ได้”
“อืม”
ชางโม่ขานรับเสียงเรียบ ก่อนก้มลงจูบกระดูกไหปลาร้าสวยงามของกู่ยวี่
แล้วกำชับว่า:
“ถ้ามีเหตุจำเป็นต้องใช้พลังเมื่อไร อย่าลืมเผื่อไว้ให้ตัวเองด้วย โดยเฉพาะพลังรักษา ต้องเหลือไพ่ตายไว้เอาชีวิตรอดให้ตัวเอง เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้ว”
กู่ยวี่พยักหน้ารับ
คุณปู่นกฮูกเคยสอนเธอไว้ พวกพี่ชายพี่สาวภูตใหญ่ก็มักพูดกับเธอเสมอว่า ห้ามเชื่อใจมนุษย์ทั้งหมด
เพราะอย่างนั้นจนถึงตอนนี้ เธอจึงยังไม่บอกชางโม่ว่าตัวเองเป็นภูต และไม่ได้พูดถึงเรื่องอาศัยเก็บบุญกุศลด้วย
เมื่อมองดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้น แววตาของชางโม่ก็หม่นลงเล็กน้อย แขนยาวโอบร่างเธอเข้ามาแนบชิด ก่อนจะจูบลงไป
แสงอรุณเริ่มจับขอบฟ้า
กู่ยวี่นั่งอยู่บนเตียง หาวหวอดอย่างงัวเงีย
ไม่นานชางโม่ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดหน้าให้เธอ พลางถามเสียงอ่อนโยนว่า “ตื่นหรือยัง?”
“ยัง”
กู่ยวี่ส่ายหน้าอย่างเกียจคร้าน แล้วซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนเขา ก่อนจะเริ่มเคลิ้มอีกครั้ง ท่าทางขี้เกียจเต็มที
ชางโม่ถามเสียงนุ่ม “คราวหน้าจะยังดึกดื่นแบบนี้อีกไหม?”
เดิมทีเมื่อคืนเขาแค่คิดว่าจะจูบกันเบา ๆ แล้วเข้านอน ใครจะรู้ว่ากู่ยวี่ยังจำคำพูดที่คุยกันในห้องประชุมได้ และออดอ้อนจนเขาต้องยอมให้เธอลองสักครั้ง