หลินเซิ่งตงก้มหน้าครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “น่าจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนแบบตระกูลของน้องสาวหรือเปล่า?”
ถูเซิ่งส่ายหน้า
“ไวรัสดั้งเดิมมีอยู่มานานขนาดนี้ เมื่อหลายพันหรือกระทั่งหลายหมื่นปีก่อน อาจเคยเกิดเหตุการณ์คล้ายกันขึ้นก็ได้”
เผิงซิงเห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานนี้
“เทพเซียนในตำนานอาจเป็นผู้มีพลังพิเศษก็ได้ อีกอย่าง ในตำนานยังมีผลโสมเซียนกับลูกท้อเซียนอะไรพวกนั้นด้วย
ถ้าเทพเซียนเป็นอมตะจริง ๆ
ทำไมยังต้องกินของที่ช่วยยืดอายุพวกนี้อีก? ในตำนาน ของทั้งสองอย่างล้วนล้ำค่ามาก”
ถูเซิ่งใช้นิ้วเคาะโต๊ะกระจกเบา ๆ พลางขยายความตามแนวคิดของเผิงซิงอย่างสมเหตุสมผล
“ลองเปลี่ยนมุมคิดกันดู
ถ้าเปลี่ยนเทพเซียนเป็นผู้มีพลังพิเศษ แล้วเปลี่ยนปีศาจกับสมบัติในตำนานให้เป็นพืชและสัตว์กลายพันธุ์ รวมถึงสิ่งของที่ทำจากพวกมัน
มันก็ฟังขึ้นใช่ไหม? แทบไม่มีอะไรขัดหูขัดตาเลย”
หลินเซิ่งตงแย้งขึ้นอีกครั้ง
“แต่ยันต์กับมิติส่วนตัวของน้องสาวเป็นของจริงจับต้องได้ ดูเหมือนจะไม่เหมือนพลังพิเศษของพวกเราเท่าไร”
ถูเซิ่งพูดต่อว่า “ทุกสิ่งล้วนมีกระบวนการพัฒนา ระหว่างนั้นย่อมเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ได้”
ขณะกำลังคุยกัน ชางโม่ก็เดินลงมาจากชั้นบน มองทั้งสามคนแล้วถามว่า “สถานการณ์แต่ละจุดในฐานที่มั่นเป็นยังไงบ้าง?”
ทั้งสามหันไปมองชางโม่พร้อมกัน ถูเซิ่งเป็นคนตอบ