กู่ยวี่ไม่ฉีดน้ำหอม
และไม่ใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิว กลิ่นนี้เป็นกลิ่นกายของเธอเอง
แต่กลิ่นจากตัวเธอเป็นกลิ่นหอมอ่อน ๆ แบบธรรมชาติ หรือว่าผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนจะเป็นแบบนี้กันนะ?
ชางโม่ถามเสียงเบา “ผู้บำเพ็ญเซียนจะใกล้ชิดกับธรรมชาติมากขึ้นหรือ?”
“บำเพ็ญเซียนก็คือบำเพ็ญวิถี สิ่งที่มุ่งแสวงหาคือการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมหาวิถี ยิ่งเข้าใกล้มหาวิถีมากเท่าไร ระดับการบำเพ็ญก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น”
พูดจบ กู่ยวี่ก็พึมพำต่อ
“ต้องเป็นผู้บำเพ็ญระดับสูงเท่านั้นถึงจะไปถึงขั้นนั้นได้ ต้องใช้เวลานานมาก ๆ ฉันทำไม่ได้หรอก ไม่มีโอกาสแล้ว”
โลกใบนี้แทบไม่มีปราณวิญญาณ แล้วจะเอาโอกาสมาจากไหน?
“น่าเสียดายจัง อดเป็นเซียนแล้ว”
แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย แต่มุมปากของชางโม่กลับยกขึ้นเล็กน้อย เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงแอบดีใจอยู่หน่อย ๆ ความรู้สึกหวั่นใจว่าจะสูญเสียเธอไปก็เบาบางลงเล็กน้อย