หลังชางโม่จากไป
กู่ยวี่เดินไปยังมุมกำแพง ที่นั่นมียางมะตอยสีดำกองอยู่กองหนึ่ง
ใต้โคนกำแพงยังมียางมะตอยสีดำเป็นทางยาว คงเป็นยางมะตอยที่เจ้าของบ้านคนก่อนใช้ซ่อมหลังคาแล้วเหลือไว้
แต่สายตาของกู่ยวี่ไม่ได้จับจ้องกองยางมะตอย หากมองไปยังต้นหญ้าเล็ก ๆ ที่งอกอยู่ริมกองแทน
ต้นหญ้าต้นนี้แปลกอยู่บ้าง
ทั้งต้นเป็นสีแดง โดยเฉพาะใบกับเส้นใบบนลำต้นที่ทอดยาวเป็นเส้น ๆ ดูคล้ายเส้นเลือดของมนุษย์
「สวัสดี เจ้าหญ้าแดงน้อย」
กู่ยวี่ยื่นมือไปลูบใบหญ้า ก่อนหยิบแก่นคริสตัลสองเม็ดออกมาจากมิติส่วนตัว แล้วให้กำลังใจราวกับพี่สาวคนโตว่า 「สู้เขานะ!」
เพราะมีชางโม่เป็นแสงทองก้อนใหญ่คอยหนุนหลัง กู่ยวี่จึงไม่ได้ใส่ใจแก่นคริสตัลมากนัก จะใช้หรือไม่ใช้ก็ไม่ต่างกัน
ถึงอย่างนั้น ปกติเธอก็ยังคอยสะสมเอาไว้บ้าง เผื่อมีเหตุจำเป็นขึ้นมา
กู่ยวี่วางแก่นคริสตัลไว้ตรงโคนต้นหญ้า ก่อนลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่าง กลับเข้าห้องนอนแล้วเช็ดผมอย่างตั้งใจ