หลังได้รับอนุญาตจากชางโม่
อู๋อันเดินเข้าไปในลานบ้านหลังหนึ่ง ทุบโอ่งน้ำกลางแจ้งที่ถูกถมดินจนแตก ข้างในกลับซ่อนน้ำมันไว้เต็มถัง
จากนั้นเขายังคุ้ยเจอถังพลาสติกแบบเดียวกันอีกสามใบในกองขยะที่ไม่สะดุดตา ข้างในก็เต็มไปด้วยน้ำมันเช่นกัน
“โห พี่ชาย พวกคุณซ่อนเก่งจริง ๆ” หลินเซิ่งตงตะลึงเมื่อเห็นน้ำมันสี่ถังใหญ่
คนกลุ่มนี้เก่งชะมัด
พวกเขารู้ว่าน้ำมันสำคัญกว่ารถ เลยจอดรถทิ้งไว้ข้างทาง ดูดน้ำมันออกจนหมด รอถึงเวลาต้องใช้ค่อยเติมกลับเข้าไป
“ก็ช่วยไม่ได้”
อู๋อันยิ้มอย่างจนใจ “รถคันใหญ่ขนาดนี้ก็ขับเข้าไปในเขาไม่ได้ ทำได้แค่ดูดน้ำมันออก เศษเหล็กพวกนี้ก็ไม่มีใครขนไปได้อยู่แล้ว”
“พวกคุณจะเอารถไปกี่คัน มีกุญแจไหม” ชางโม่เดินเข้ามาถาม
อู๋อันหันไปมองอู๋หลินพี่สาว
อู๋หลินล้วงพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋า แล้วอธิบายว่า “กุญแจในค่าย ฉันเอาติดมาหมดแล้ว”
อู๋อันเดินเข้าไปถอดกุญแจออกมาสองดอก ก่อนหันไปถามชายสูงวัยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าบวมช้ำว่า “คุณปู่ถง ยังขับรถไหวไหมครับ”
“ได้ ไม่มีปัญหา”
ใบหน้าของชายสูงวัยบวมจนพูดไม่ค่อยชัด แต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมา
ได้คำตอบแล้ว อู๋อันจึงหันไปหาชางโม่ พลางชี้รถสองคันริมทาง “พวกเราเอาไปสองคันแล้วกันครับ คันหนึ่งเป็นรถออฟโรด อีกคันเป็นรถกระบะ”
“งั้นรีบไปกันเถอะ! พวกคุณบาดเจ็บ กลับถึงฐานที่มั่นแล้วไปให้ห้องพยาบาลดูอาการได้”
ชางโม่หันไปบอกเหล่าผู้รอดชีวิต ก่อนหมุนตัวเดินไปทางรถกระบะคันเล็ก