“พวกคุณทำอะไรกัน?”
“น้องชายฉันเป็นนายทหารของฐานที่มั่น พวกคุณกล้าจับฉันได้ยังไง?”
รอยยิ้มลำพองของเจิ้งหย่าหลานแข็งค้างบนใบหน้า เธอตะโกนอย่างตื่นตระหนก หวังเรียกความสนใจจากคนรอบข้างเพื่อใช้กดดันพวกเขา
แต่ไม่ได้ผลเลย
ทุกคนเมินเฉยต่อท่าทีของเธอ บางคนยังแอบสะใจด้วยซ้ำ
“นายทหาร?”
หัวหน้าหน่วยหัวเราะเยาะอย่างดูแคลนเมื่อได้ยินคำพูดเพ้อเจ้อของเจิ้งหย่าหลาน
“ระหว่างปฏิบัติภารกิจ เจิ้งจื้อซิวทรยศพวกเดียวกันและกีดกันเพื่อนร่วมทีม เขาวางอำนาจบาตรใหญ่จนภารกิจล้มเหลว สร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับทีม
“ไม่ใช่แค่นั้น เขายังลากเพื่อนร่วมทีมไปตายเป็นเพื่อน พอหนีความผิดก็ขนเสบียงจำนวนมากไปด้วย
“พี่สาวของเขาอุตส่าห์มาส่งถึงที่ทั้งที พวกเราจะไม่ต้อนรับอย่างดีได้ยังไง?”
ไม่ว่ากองทัพหรือฝ่ายปกครองก็มีคนเลวคอยกัดกิน เจิ้งจื้อซิวก็เป็นหนึ่งในนั้น
ตอนรู้เรื่องนี้ สวี่เยว่เซิงแทบช็อกจนล้มทั้งยืน แถมยังโดนมู่เจี้ยนซานเยาะเย้ยอยู่พักใหญ่
ที่ควบคุมตัวเจิ้งหย่าหลานไว้ ก็เพราะตอนเจิ้งจื้อซิวหนีไป เขาเอาของสำคัญมากอย่างหนึ่งติดตัวไปด้วย
สวี่เยว่เซิงรู้ว่าเจิ้งจื้อซิวมีพี่สาวคนหนึ่งกำลังเดินทางมายังฐานที่มั่น
เขาจึงสั่งการไว้ล่วงหน้า
ถ้าเธอโผล่มาเมื่อไร ให้ควบคุมตัวทันที
“อะไรนะ?”
เมื่อได้ยินคำอธิบายจากทหาร เจิ้งหย่าหลานก็อึ้งไปทั้งตัว
ก่อนหน้านี้ไม่ได้พูดกันแบบนี้นี่นา
เจิ้งจื้อซิวบอกชัด ๆ ว่าตัวเองมีอำนาจอยู่บ้างในฐานที่มั่น ให้เธอหาทางรีบมาที่นี่ จะได้ใช้ชีวิตสุขสบาย