หลังด่าจบ
หลินเซิ่งตงสลับเป็นโหมดมองทะลุ
เขากวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วพบว่ามีคนซ่อนอยู่ตรงเชิงเขาข้างทาง จึงเดินบ่นพึมพำกลับมาหาชางโม่กับอีกสองคน ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ในป่ามีเด็กคนหนึ่ง”
หลินเซิ่งตงเริ่มเก็บตะปูหัวโต เผิงซิงก็เดินไปช่วย
ส่วนชางโม่กับถูเซิ่งคอยระวังรอบด้าน มองหาความผิดปกติอื่น
เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจเอาตะปูหัวโตมาวางไว้ตรงนี้ เพื่อขวางรถที่ผ่านไปมา คนที่ทำแบบนี้ในวันสิ้นโลกคงไม่ใช่คนดีนัก
ยิ่งไปกว่านั้น รอบบริเวณไม่มีผู้ใหญ่อยู่เลย กลับมีเด็กคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่
มองอย่างไรก็ผิดปกติ
กู่ยวี่ยืนอยู่บนรถเช่นกัน คอยสังเกตบริเวณรอบ ๆ พร้อมสื่อสารกับเถาวัลย์และพืชพรรณโดยรอบเพื่อดูว่ามีอันตรายหรือไม่
แต่พืชก็เหมือนคน ต่างมีนิสัยและความแตกต่างของตัวเอง ไม่ใช่ทุกต้นจะยอมคุยกับคนแปลกหน้า
ข้อมูลที่เถาวัลย์ส่งกลับมาบอกว่า
รอบ ๆ ไม่มีอันตราย แต่คำว่าอันตรายในที่นี้หมายถึงพืชและสัตว์ที่วิวัฒนาการแล้ว ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่ค่อนข้างอันตราย
ไม่นานนัก ก็มีเสียงสวบสาบดังมาจากป่าข้างทาง เด็กคนหนึ่งเดินออกมา
เขาอายุราว 11-12 ปี
เสื้อผ้าบนตัวค่อนข้างสกปรก ดูเหมือนไม่ได้เปลี่ยนมานานแล้ว แต่ก็เข้ากับสภาพของผู้รอดชีวิตในวันสิ้นโลก
เด็กเดินไปหยุดตรงพงหญ้าริมถนน ท่าทางระแวดระวังอย่างยิ่ง คอยสังเกตชางโม่กับพวกเขาอย่างรอบคอบ เขาไม่ได้กวาดตามอง แต่ไล่ดูทีละคน
กู่ยวี่ประหลาดใจอยู่บ้าง
เด็กคนนี้กล้ามาเฝ้าอยู่ที่นี่คนเดียว ใจกล้าเกินไปแล้ว ไม่กลัวผู้รอดชีวิตที่ผ่านมาหรือไง?