ขณะนั้นเสียงของถูเซิ่งก็ดังขึ้น
“แผลเรียบมาก น่าจะเกิดจากของที่แหลมคมสุด ๆ”
กู่ยวี่มองแผลกลม ๆ พลางกลั้นกลิ่นเหม็นแล้วโน้มตัวเข้าไปดูใกล้ ๆ เธอรู้สึกคุ้นตาอย่างยิ่ง
“แผลนี้น่าจะเกิดจากเถาวัลย์แข็ง ๆ ใช่ไหม? ตอนม่านม่านฆ่าซอมบี้ แผลก็เป็นแบบนี้เลย”
“เถาวัลย์เหรอ?”
ทุกคนหันไปมองทางด้านข้างพร้อมกัน
เถาวัลย์กำลังเสียบหัวเข้าไปในร่างซอมบี้ แอบกินอย่างเอร็ดอร่อย หางยังแกว่งไปมาไม่หยุด
จู่ ๆ ก็กลายเป็นจุดสนใจ เถาวัลย์ชะงักการเคลื่อนไหวทันที ราวกับเด็กที่กำลังทำเรื่องไม่ดีแล้วถูกผู้ใหญ่จับได้
มันนิ่งค้างไปหนึ่งหรือสองวินาที
จากนั้นเถาวัลย์ก็ดูดซับซอมบี้จนหมด แล้วเลื้อยปรู๊ดกลับมาข้างกู่ยวี่ ก่อนขดตัวเรียบร้อยอยู่ข้างเท้าเธอ
ท่าทางราวกับกำลังบอกว่า ฉันเป็นเด็กดี ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย
กู่ยวี่ยิ้มแล้วลูบเถาวัลย์เบา ๆ “ม่านม่าน ไม่เป็นไร ไปกินต่อเถอะ”
เถาวัลย์ถูไถมือกู่ยวี่ ก่อนกลับไปกินต่ออย่างมีความสุข
ถูเซิ่งมองท่าทางการกินของเถาวัลย์ แล้วเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “น้องสาว ให้เถาวัลย์เจาะรูบนหัวซอมบี้ได้ไหม? พวกเราจะได้เอามาเทียบกัน”
“ได้”
กู่ยวี่ส่งข้อความหาเถาวัลย์ มันก็เลื้อยเข้ามาทันที
ฟ้าว!
เถาวัลย์เจาะรูบนหัวซอมบี้ตัวหนึ่งที่นอนคว่ำอยู่ จากนั้นก็เลื้อยออกไปหาเหยื่อตัวอื่นต่อ
ชางโม่กับคนอื่น ๆ เดินเข้ามาล้อมดู