หลังจากหารือกันอยู่พักใหญ่
ทุกคนตัดสินใจทิ้งเมือง แล้วเลือกไปเขตนิคมอุตสาหกรรม เป้าหมายคือโรงงานเนื้อกระป๋องแห่งหนึ่ง
ระหว่างทางไปเขตนิคมอุตสาหกรรม ฉวี่ฉางหมิงอธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ
เมืองหลัวเน้นอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ โรงงานผลิตอาหารมีน้อยมาก รวมแล้วมีแค่สามสี่แห่งเท่านั้น
โรงงานอาหารอีกหลายแห่งถูกค้นไปเกือบหมดแล้ว มีเพียงโรงงานเนื้อกระป๋องแห่งนี้ที่ยังไม่มีใครกล้าเข้าไป เพราะมีซอมบี้มากเกินไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ขบวนรถก็เคลื่อนมาหยุดหน้าประตูโรงงานอย่างช้า ๆ
มองไปแวบเดียวก็เห็นซอมบี้อัดแน่นเต็มพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมด้านนอกโรงงาน
ซอมบี้เหล่านี้ล้อมอาคารโรงงานหลังหนึ่งไว้จนแทบไม่มีช่องว่าง ความหนาแน่นน่าสยดสยองยิ่งกว่าที่ทุกคนเคยเห็นในเมือง เรียกได้ว่าเบียดเสียดกันจนไม่มีที่ให้เหยียบ
เมื่อมองฝูงซอมบี้ที่ขยับยุกยิกไม่หยุด ทุกคนก็สูดหายใจเฮือกใหญ่
“ให้ตายสิ ทำไมซอมบี้ถึงมีมากกว่าคราวก่อนอีกล่ะ?”
เยว่เยี่ยนร้องขึ้นอย่างตกใจ
เขาจำได้ว่าคราวก่อนมีไม่มากขนาดนี้นี่นา! แค่ซอมบี้ที่เห็นตอนนี้ก็มีหลายร้อยถึงหลักพันตัวแล้ว ส่วนตรงที่มองไม่เห็นในเขตโรงงานก็ไม่รู้ว่ายังมีอีกเท่าไร
“น่ากลัวเกินไปแล้ว เหมือนเกี๊ยวที่เทลงหม้อเลย” เผิงซิงเบิกตากว้าง พลางจุปากสองที
ถูเซิ่งขมวดคิ้ว “ดูเหมือนซอมบี้พวกนี้จะมุ่งไปที่อาคารโรงงานหลังเดียวกัน”
เยว่เยี่ยนพูดผ่านวิทยุสื่อสารว่า
“ก็โรงงานเนื้อกระป๋องนี่นา! ในโรงงานต้องมีเนื้อสำรองอยู่เยอะ ซอมบี้พวกนี้คงมุ่งไปหาเนื้อแช่แข็งนั่นแหละ”