“ตอนนี้ในเมืองคงอันตรายมากใช่ไหม?” กู่ยวี่ถาม
หลายวันก่อนยังพอไหว ซอมบี้ไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่ฝนที่ตกเมื่อเช้าวานทำให้ซอมบี้จำนวนมากเปียกฝนอยู่กลางแจ้ง คาดว่าส่วนใหญ่คงวิวัฒนาการแล้ว ตอนนี้เมืองจึงอันตรายกว่าแต่ก่อนมาก
“ช่วยไม่ได้” ชางโม่ตอบ
“เสบียงสำรองของฐานที่มั่นมีไม่พอ ต้องรีบรวบรวมเสบียงให้เร็วที่สุด รอให้พืช สัตว์ และซอมบี้ที่วิวัฒนาการเติบโตขึ้น การหาเสบียงจะยิ่งยากกว่าเดิม”
“ทำไมไม่เข้าไปในป่าล่ะ?”
กู่ยวี่คิดว่าป่าเป็นตัวเลือกที่ดี ในนั้นมีอาหารอยู่มากมาย
หลินเซิ่งตงอธิบายว่า
“ปฏิบัติการครั้งนี้แบ่งกำลังเป็นสองทาง พวกเราจะพาคนเข้าเมือง ส่วนซูรุ่ยหยวนจะพาคนเข้าป่า ไปหาพืชที่กินได้หรือเสบียงอย่างอื่น”
“อย่างนี้นี่เอง!”
กู่ยวี่พึมพำอย่างเสียดาย ถ้าได้ไปป่า บางทีอาจได้เก็บผลไม้ด้วย!
ชางโม่หันมาถามกู่ยวี่ว่า “เถาวัลย์ของเธอฟื้นหรือยัง?”
“ฟื้นแล้ว”
พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า เถาวัลย์ก็ส่งข่าวมาบอกเธอว่าตัวมันเก่งขึ้นแล้ว
แต่จะเก่งขึ้นแบบไหน เธอก็ยังไม่รู้แน่ชัด ต้องปล่อยมันออกมาทดลองจริงถึงจะรู้
หลังล้างหน้าแปรงฟัน
ทุกคนหยิบนมกับขนมปังมาคนละนิด แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ
ฐานที่มั่นอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร และการออกไปค้นหาเสบียงก็จำเป็นต้องใช้ยานพาหนะ ลานจอดรถจึงกลายเป็นจุดรวมพลก่อนออกเดินทาง
ข้างรถบรรทุกสีเหลือง ฉวี่ฉางหมิงกับลูกทีมยืนรออยู่ก่อนแล้ว วันนี้เยว่เยี่ยนก็มาด้วย