ใบของต้นไม้ใหญ่ดูแปลกประหลาด
ทั้งที่ควรแผ่กว้างอย่างเต็มที่ แต่กลับม้วนงอ อีกด้านของใบไม้ที่ม้วนขึ้นยังมีสีดำคล้ำเล็กน้อย
ดูป่วยหนัก แต่ไม่มีร่องรอยเหลืองแห้ง
หลังปล่อยสองคนของเหลิ่งหงเฟย เถาวัลย์ก็เลื้อยมาข้างกู่ยวี่ ถูไถมือเธอเบา ๆ ก่อนแปลงเป็นร่างเต็มรูปแบบ
เมื่อได้รับข้อมูลที่เถาวัลย์ส่งมา กู่ยวี่ก็หันไปเดินข้างชางโม่
“พวกคุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพวกเราก็กลับมา”
“ให้ผมไปด้วยไหม?”
ชางโม่อดเป็นห่วงไม่ได้
พืชกลายพันธุ์ต้นนี้ใหญ่เกินไป เถาวัลย์ปรสิตที่พันอยู่ตามลำต้นมีอยู่ทุกหนแห่ง ยากจะรับประกันว่าจะไม่เกิดอันตราย
กู่ยวี่ส่ายหน้า
“พวกคุณเป็นมนุษย์ แถมกลิ่นอายก็แปลกหน้าสำหรับมัน มันจะระแวงเอา ฉันไปกับม่านม่านก็พอ เดี๋ยวก็กลับมา”
ชางโม่ขมวดคิ้ว กำชับว่า “งั้นระวังตัวด้วย ความปลอดภัยต้องมาก่อน”
กู่ยวี่เดินไปข้างเถาวัลย์ มันใช้หางม้วนตัวเธอขึ้นมา แล้วใช้ปลายหางขดเป็นแท่นกลมเล็ก ๆ ให้เธอมีที่วางเท้า
เมื่อเตรียมพร้อมแล้ว เถาวัลย์ก็พากู่ยวี่เลื้อยขึ้นไปยังต้นไม้ใหญ่อย่างรวดเร็ว
“หัวหน้า จะอันตรายเกินไปไหมครับ?”
ถูเซิ่งมองตามแผ่นหลังของกู่ยวี่ที่จากไปด้วยความกังวล
เมื่อเทียบกับร่างขนาดมหึมาของมัน พลังของพวกเขานับว่าน้อยนิดเกินกว่าจะสู้ไหว แถมต้นไม้ใหญ่นี่ยังเป็นฝ่ายโจมตีคนก่อนอีกด้วย
เมื่อครู่เขาเห็นกับตาว่าเถาวัลย์ปรสิตบนต้นไม้ใหญ่โจมตีนกที่บินเข้าใกล้
“กู่ยวี่ไม่ใช่ดอกกาฝากอ่อนแอ รับมือเรื่องตรงหน้าได้”
ชางโม่มองกู่ยวี่กับเถาวัลย์เลือนหายเข้าไปในป่า คิ้วยังคงขมวดแน่น ความไม่สบายใจและลางสังหรณ์ถึงอันตรายในใจยิ่งทวีขึ้น