จากนั้นชางโม่กับพวกก็ถามข่าวคราวของกลุ่มตัดมือเพิ่มเติม
จากคำบอกเล่าของเหลิ่งหงเฟยกับอีกคน พวกเขารู้ว่ากลุ่มตัดมือมีอยู่จริง และเคยปะทะกับพวกเหลิ่งหงเฟยจนเสียหายหนัก
เพราะอีกฝ่ายลอบโจมตีกลางดึกทุกครั้ง กลุ่มตัดมือจึงยังไม่รู้สถานการณ์ทางนี้ชัดเจน และไม่กล้ามาหาเรื่องอีก
พอพูดถึงกลุ่มตัดมือ น้องชายมนุษย์พืชก็เดือดดาลขึ้นมา
“พวกมันเป็นไอ้สารเลวกลุ่มหนึ่ง ฆ่า เผา ปล้น ชิง ทำเรื่องชั่วช้าทุกอย่าง เคยปะทะกับพวกเราหลายครั้ง สุดท้ายก็โดนซ้อมจนหางจุกตูด”
เห็นท่าทางโกรธแค้นของทั้งสอง หลินเซิ่งตงก็หัวเราะเยาะออกมา
“มีลำดับชั้นให้เหยียดกันด้วยเหรอ? พวกนายฆ่าคนไปตั้งมากมาย ยังมีหน้ามาเหยียดคนอื่นอีกหรือ?”
เหลิ่งหงเฟยรีบแย้ง
“มันไม่เหมือนกัน พวกเราไม่มีทางเลือก ถูกบีบให้ทำต่างหาก
อีกอย่าง พวกเราก็ไม่ได้ลงมือฆ่าใคร แค่พาคนไปที่นั่น แล้วค่อยขนศพกลับมาก็เท่านั้น
แต่ไอ้พวกสารเลวนั่น ไม่ใช่แค่ฆ่าคน ยังจับคนกินด้วย ในค่ายมีแต่กระดูกขาวโพลน มองแล้วสยดสยอง”
น้องชายมนุษย์พืชพยักหน้ารัว ๆ
เมื่อเทียบกันแล้ว พวกเขาก็คิดว่าตัวเองไม่ได้เลวร้ายนัก แค่จำใจทำเพราะสถานการณ์บีบบังคับเท่านั้น
“……”
ชางโม่กับอีกสามคนเห็นเหลิ่งหงเฟยกับพวกหลอกตัวเองจนเชื่อสนิท ก็ถึงกับอึ้ง หลินเซิ่งตงส่งเสียงจิ๊ปาก
“เคยเจอคนหน้าด้านนะ แต่ไม่เคยเจอใครหน้าด้านเท่าพวกนายมาก่อน ถึงกับพูดเรื่องฆ่าคนได้อย่างหน้าชื่นตาบาน”
กู่ยวี่มึนงงอยู่บ้าง