“ใหญ่เกินไปแล้ว”
หลินเซิ่งตงมองต้นไม้กลายพันธุ์ขนาดมหึมาตรงหน้า อดเอ่ยชมไม่ได้
พุ่มใบหนาทึบแผ่กิ่งก้านราวกับยักษ์ที่ยืนตระหง่าน อ้าแขนโอบกอดโลกใบนี้และผู้คนที่เข้าใกล้
ถ้าเถาวัลย์ที่พันอยู่ตามกิ่งไม้ไม่ขยับยุกยิกเหมือนกำลังจะพุ่งเข้ามา ก็คงดีกว่านี้
ถูเซิ่งเองก็ตื่นตะลึงไม่แพ้กัน
“ยากจะเชื่อเลยว่ามันเติบโตขึ้นมาในเวลาแค่ไม่นาน”
เผิงซิงยื่นมือไปลูบลำต้นที่ต้องใช้คนหลายคนโอบ “วันสิ้นโลกนี่ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ แค่เดือนเดียว มันก็ผ่านช่วงเวลาหลายร้อยปีที่ต้นไม้ธรรมดาต้องใช้ไปแล้ว”
กู่ยวี่หันไปพูดกับหลินเซิ่งตง
“พี่ตง ช่วยดูใต้ดินหน่อยได้ไหมว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า ฉันคิดว่าที่ต้นไม้ใหญ่ป่วย อาจเป็นเพราะมีปัญหาที่ดิน”
“ได้เลย ไม่มีปัญหา”
หลินเซิ่งตงทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค หลับตาลงแล้วเปิดใช้การมองทะลุ
เมื่ออยู่ในโหมดมองทะลุ
ภาพตรงหน้าก็ยุ่งเหยิงไปหมด ทุกแห่งเต็มไปด้วยรากพืชและใบไม้กับกิ่งไม้ที่ทับซ้อนกัน
รากใต้ดินขนาดมหึมาของต้นไม้กลายพันธุ์ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน
ในภาพมองทะลุขาวดำ มีกลุ่มแสงสีขาวเป็นจุดเล็ก ๆ อยู่ข้างลำต้น สะดุดตาเป็นพิเศษ
หลับตาลงอีกครั้ง
หลินเซิ่งตงออกจากโหมดมองทะลุ แล้วชี้ไปยังตำแหน่งที่มีแสงสีขาวพลางพูดว่า
“ใต้ดินตรงนั้นเหมือนจะมีอะไรบางอย่าง แถมยังเปล่งแสงด้วย”
ทุกคนรีบเดินเข้าไปดู
เมื่อมาถึงจุดที่หลินเซิ่งตงบอก ชางโม่ก็ถามว่า “ลึกแค่ไหน?”