“อืม ใช่”
ชางโม่ยิ้มน้อย ๆ ก่อนก้มลงจูบริมฝีปากหวานฉ่ำ เพื่อเป็นรางวัล
เวลาเรียนกับกู่ยวี่ ถ้าตอบถูกก็ต้องได้จูบเป็นรางวัล ไม่ให้ก็จะออดอ้อนตื๊อไม่เลิก แม้ชางโม่จะจนใจ แต่ก็มีความสุขไปด้วย
พอได้รางวัลอีกครั้ง กู่ยวี่ก็ยิ้มหน้าบาน ช่วงสองวันนี้ชางโม่อยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด ทำให้เธอได้บุญกุศลมาไม่น้อย
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก
ตามด้วยเสียงของหลินเซิ่งตง “หัวหน้า น้องสาว วันนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารไหม? มีของอร่อยด้วย”
“ของอร่อย!”
กู่ยวี่ลุกจากโซฟาทันที วิ่งเหยาะ ๆ ไปเปิดประตูแล้วถามหลินเซิ่งตง “มีอะไรอร่อยเหรอ?”
หลินเซิ่งตงขยับคิ้ว
“พวกเราไปล่าสัตว์บนเขา ได้ไก่ป่ามาตัวหนึ่ง เป็นไก่ที่ยังไม่กลายพันธุ์ ได้ยินว่าทางฟาร์มมีมันฝรั่งแล้ว ให้เหล่าเจิ้งทำไก่ตุ๋นมันฝรั่งได้”
“ฉันไปด้วย ฉันไปด้วย”
กู่ยวี่ตอบรับรัว ๆ ของอร่อยแบบนี้จะขาดเธอไปได้ยังไง
“งั้นวันนี้ไปโรงอาหารกัน” ชางโม่ลุกเดินเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของเขายิ่งขับให้กู่ยวี่ดูตัวเล็กน่าทะนุถนอม
ชางโม่กับอีกคนลงไปก่อน กู่ยวี่แวะเข้าห้องน้ำ แล้ววิ่งลงบันไดไปคว้ามือชางโม่ มุ่งหน้าไปโรงอาหาร
หลายวันที่ต้องทนอึดอัดเพราะประจำเดือนทำเอากู่ยวี่แทบแย่ ตอนนี้ประจำเดือนใกล้หมดแล้ว เธอจึงกลับมาคึกคักเหมือนเดิม
ทั้งห้าคนเดินไปตามทาง
ชายร่างสูงเกิน 180 เซนติเมตรสี่คนคอยคุ้มกันสาวสวยคนหนึ่ง ภาพนั้นสะดุดตาผู้คนอย่างยิ่ง
พอทั้งห้าคนเดินผ่านไป ผู้คนที่ชอบซุบซิบก็เริ่มคุยกัน