หลังจากพูดจาทักทายกันตามมารยาทอยู่พักหนึ่ง ชางโม่ก็พากู่ยวี่จากไป
จ้าวซานไห่มองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ ก่อนจะจ้องกู่ยวี่นิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ชีพจรของเธอแตกต่างจากคนทั่วไปมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ
กู่ยวี่เองก็ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
เธอระมัดระวังตัวมาตลอด แต่ถึงอย่างไรวิญญาณของเธอก็ไม่ใช่มนุษย์ ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้เข้ากันได้ดียิ่งขึ้น ร่างกายจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงและปรับตัวเข้ากับวิญญาณ
กู่ยวี่จึงกังวลอยู่เสมอว่าจะถูกจับได้
ตอนนี้เธอยังไม่แข็งแกร่งพอ หากถูกจับไปแยกชิ้นส่วนทดลองขึ้นมาคงแย่แน่
กู่ยวี่เงยหน้ามองชางโม่ ก่อนจะค่อย ๆ กุมมือใหญ่ที่จับมือเธอไว้แน่นขึ้น
เมื่อสังเกตเห็นว่ากู่ยวี่กำลังประหม่า ชางโม่ก็ดึงเธอเข้ามากอด แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องกลัว ผมอยู่นี่ ไม่มีใครรังแกคุณได้หรอก”
กู่ยวี่เงยหน้ามองชางโม่ “เราเข้าไปในเขากันเร็วหน่อยดีไหม? ไปหาพืชกลายพันธุ์กัน ในเขาต้องมีของดีแน่ ๆ”
ตอนนี้กู่ยวี่เองก็อยากแข็งแกร่งขึ้นอย่างเร่งด่วน มีเพียงความสามารถที่แข็งแกร่งด้วยตัวเองเท่านั้น จึงจะทำให้คนหวาดเกรงและใช้ชีวิตได้อย่างอิสระจริง ๆ
อีกอย่าง เธอไม่อยากเป็นภาระ เธอก็อยากปกป้องชางโม่เหมือนกัน
“ได้”
ชางโม่รู้ดีว่าสิ่งที่สวี่เยว่เซิงต้องการไม่ใช่ตัวเขา ชางโม่
แต่เป็นผู้นำวันสิ้นโลกที่มีความสามารถ เป็นผู้นำที่ทำให้ฐานที่มั่นมั่นคง และนำพามนุษยชาติให้มีชีวิตรอดต่อไปได้
ตอนนี้ยังไม่มีตัวเลือกอื่น เรื่องนี้จึงตกอยู่บนบ่าของเขาเท่านั้น