“เล่าเรื่องนั้นสิ!”
มือของกู่ยวี่ลูบไล้แผงอกกว้างของชางโม่ ใต้เนื้อผ้ามีรอยแผลยาวหนึ่งฉื่อ
จูบและกอดกันมาตั้งกี่ครั้งแล้ว
เธอรู้ดีว่าบนร่างกายชางโม่มีบาดแผลตรงไหนบ้าง ต่อให้มีเสื้อผ้ากั้นอยู่ ก็ยังคลำเจอได้อย่างแม่นยำ
ปลายนิ้วเย็นนิด ๆ สัมผัสผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาว ก่อนประทับลงบนแผงอกที่ร้อนผ่าว
การยั่วเย้าโดยไม่ตั้งใจนี่แหละอันตรายที่สุด
ชางโม่จับมือกู่ยวี่ขึ้นมา ริมฝีปากบางประทับจูบลงบนผิวขาวนุ่ม เสียงทุ้มต่ำกังวานเอ่ยว่า “แผลนี้ได้มาตอนปะทะกับสายลับของแคว้นศัตรู…”
เสียงทุ้มต่ำดุจปืนใหญ่กระแทกหัวใจเป็นจังหวะ กู่ยวี่รู้สึกคันหูไปหมด ใจอ่อนยวบจนแทบละลาย
มือที่โอบเอวสอบกระชับแน่นขึ้น ร่างบอบบางแนบชิดเข้าหา
เธอถูแก้มกับอ้อมอกชางโม่ เหมือนแมวน้อยที่ออดอ้อนคลอเคลียจนใครก็ปฏิเสธไม่ลง
กู่ยวี่ตั้งใจฟัง ถามแทรกเป็นครั้งคราว ชางโม่ก็ตอบอย่างจริงจัง พร้อมสอดแทรกความรู้เรื่องการรบไปด้วย
ราวเที่ยงวัน
ทั้งห้าคนเดินทางมาถึงชานเมืองอย่างราบรื่น รถจอดลงข้างทาง
ข้าง ๆ มีเพิงพักหลังหนึ่ง
พอได้กลิ่นมนุษย์ ซอมบี้ห้าตัวข้างในก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที พวกมันคำรามต่ำ ๆ แล้วพุ่งเข้าใส่ทุกคน
ยังไม่ทันเข้ามาใกล้
มีดบินที่พุ่งมาด้วยความเร็วก็แทงทะลุสมองซอมบี้ ร่างพวกมันล้มลง
ขณะนั้นเอง
เมฆบนฟ้าสลายตัวอย่างรวดเร็ว แสงแดดสาดลงมาตรง ๆ อุณหภูมิสูงขึ้นฉับพลัน ความรู้สึกร้อนอบอ้าวก็พุ่งสูงตามไปด้วย
“ทำไมอากาศเปลี่ยนปุบปับแบบนี้วะ ซวยชะมัด” เผิงซิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก อดบ่นออกมาไม่ได้
ถูเซิ่งหันไปถามชางโม่ “หัวหน้าทีม พักกันตรงนี้สักหน่อยไหม?”