“หัวหน้า ผู้หญิงคนนั้นเอาแต่มองพวกเรา ผมกลัวจะแย่แล้ว” ลูกน้องที่แบกดาบใหญ่ไว้บนหลังกลืนน้ำลาย
ลูกน้องอีกคนพูดแทรกขึ้นมา
“ข้างตัวเธอเหมือนจะเป็นสัตว์กลายพันธุ์ ถ้าเธอพุ่งเข้ามาจะทำยังไง?”
ลูกน้องหลายคนกลัวจนตัวสั่น หัวหน้าแอบหันไปมองกู่ยวี่ ก่อนพูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่นว่า
“รีบไปเถอะ อย่าไปหาเรื่องคนที่เราเอาชนะไม่ได้”
ในวันสิ้นโลก
คนเร่ร่อนตามลำพังสามประเภทที่น่ากลัวที่สุดคือ หญิงสาวสวยวัยเยาว์ เด็กน้อยไร้เดียงสาน่ารัก และคนชราที่เดินเหินงกเงิ่น
ทั้งที่ควรเป็นกลุ่มคนอ่อนแอ แต่กลับปรากฏตัวตามลำพังอย่างผิดปกติ ไม่ก็มีแผนการบางอย่าง ไม่ก็แข็งแกร่งจนไม่กลัวใคร
ไม่ว่าแบบไหนก็หาเรื่องไม่ได้ทั้งนั้น
คนกลุ่มนั้นส่ายหน้า ก่อนรีบหนีออกจากถนนสายนี้ราวกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด
หน้าร้าน
เห็นกู่ยวี่เอาแต่มองออกไปข้างนอก ชางโม่จึงเดินมาข้างกายแล้วถามเสียงเบา “เห็นอะไรหรือ?”
“ผู้รอดชีวิตที่เดินผ่านมาสองสามคน แต่พวกเขาหนีไปแล้ว”
ชางโม่มองเถาวัลย์ที่ตั้งตระหง่านสูงสองเมตรอยู่ข้างกู่ยวี่ แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า “ก็ควรหนีอยู่หรอก”
เมื่อมองจากไกล ๆ เถาวัลย์ดูเหมือนงูตัวมหึมาที่ผิดธรรมชาติ จึงถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสัตว์กลายพันธุ์ได้ง่าย
สำหรับผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ สัตว์กลายพันธุ์รับมือไม่ง่ายไปกว่าผู้มีพลังพิเศษ การหนีให้เร็วที่สุดจึงเป็นปฏิกิริยาปกติ
ถ้าเขาไม่ตื่นพลังพิเศษขึ้นมา หากเจองูแบบนี้ เขาเองก็คงเลือกหลีกเลี่ยงการปะทะและถอยห่างไปก่อน