อีกด้านหนึ่ง
ชางโม่กับถูเซิ่งเจอถังน้ำมันขนาด 30 ลิตร 4 ถังในบ้าน ส่วนเผิงซิงก็เติมน้ำมันให้รถเรียบร้อยแล้ว
พอเห็นทั้งสองคนเดินออกมาจากบ้าน แต่ละคนยังถือถังน้ำมันมาด้วย
เผิงซิงก็ยิ้มพลางพูดว่า:
“คราวนี้ต่อให้ขับไปถึงชายทะเลก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
ถูเซิ่งวางถังน้ำมันในมือลง ก่อนส่งอีกถังให้เผิงซิง แล้วพูดต่อว่า “ไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตในทะเลจะกลายพันธุ์เป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนกันนะ?”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน
ชางโม่มองไปยังซอมบี้ที่วิ่งมาจากทางด่วนไกลออกไป
เพียงขยับความคิด
มีดบินก็พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง ฉึกเดียวทะลุหน้าผากซอมบี้ วาดเส้นโค้งงดงามก่อนบินย้อนกลับมา
เขามองซอมบี้ที่หงายหลังล้มลง ก่อนเม้มมุมปากแล้วพูดเสียงเรียบว่า:
“หวังว่าจะเจอกันช้าหน่อย”
ตอนนี้พวกเขาแข็งแกร่งไม่น้อย เมื่อมองจากภายนอกก็เหนือกว่าซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่
แต่ถ้าเทียบกันจริง ๆ
พวกเขายังห่างชั้นจากต้นไม้กลายพันธุ์มหึมาพวกนั้นมาก
ต่อให้มดตัวเล็กจะแข็งแกร่งแค่ไหน
ก็ไม่มีทางเขย่าต้นไม้ใหญ่ให้สั่นคลอนได้
เผิงซิงพยักหน้าเห็นด้วย “ตอนนี้เราค่อย ๆ สะสมกำลังไปก่อน รอให้แข็งแกร่งพอแล้วค่อยไปหาเสบียงในทะเล”
“ชางโม่!”
ตอนนั้นเอง กู่ยวี่วิ่งร้องไห้ออกมาจากร้านสะดวกซื้อ ชางโม่รีบเข้าไปหาแล้วกอดเธอไว้
หลินเซิ่งตงวิ่งตามออกมาอย่างลนลาน “โอ๊ย ให้ตายเถอะ ชาตินี้ฉันได้เห็นอะไรกับตาตัวเองแล้วจริง ๆ”