ก่อนหน้านี้เคยกล่าวไว้แล้วว่า
กู่ยวี่ไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษ
เถาวัลย์เป็นสิ่งมีชีวิตคู่กายจากชาติก่อน พลังเยียวยามาจากวิญญาณของเธอ ส่วนพลังพิเศษของชางโม่กับพวกเขามีพื้นฐานมาจากร่างกาย
ทั้งสองอย่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ตอนพบผู้มีพลังพิเศษคนอื่น กู่ยวี่เคยลองปลุกพลังพิเศษของตัวเองดู แต่ร่างกายกลับเหมือนถูกล็อกเอาไว้
ไม่ว่าเธอจะใช้วิธีไหน ก็ไม่อาจกระตุ้นร่างกายให้ตอบสนองได้เลย
ไม่นึกเลยว่า ด้วยแรงส่งต่อกันของต้นไม้กลายพันธุ์ขนาดใหญ่สองต้น จะช่วยให้เธอทะลวงพันธนาการและปลุกพลังพิเศษได้สำเร็จ
เมื่อได้ยินกู่ยวี่พูด ชางโม่กับคนอื่น ๆ ต่างก็ทำหน้าเหวอ
หลินเซิ่งตงร้องลั่น
“เชี่ย พลังพิเศษสามสาย! ให้ตายเถอะ คนคนเดียวมีพลังได้ตั้งมากมายขนาดนี้จริงเหรอ?”
“สวรรค์โปรดปรานชัด ๆ!”
ถูเซิ่งส่ายหน้าพลางถอนใจ แค่มีพลังพิเศษสองสายก็ทำเอาคนตกใจแทบตายแล้ว ตอนนี้กลับมีสามสายอีก
เผิงซิงเลิกคิ้วถาม “น้องสาว เธอไม่ใช่บุตรแห่งโชคชะตาในตำนาน ที่ลงมาเกิดเพื่อสัมผัสชีวิตมนุษย์หรอกนะ?”
กู่ยวี่รีบส่ายหน้า
ถ้าเธอเป็นบุตรแห่งโชคชะตาจริง ก็คงไม่ถูกฟ้าผ่าตายหรอก
ชางโม่ลูบศีรษะกู่ยวี่ แล้วถามยิ้ม ๆ “มิติใหญ่แค่ไหน?”
กู่ยวี่ปล่อยมือจากชางโม่ ก่อนก้มเก็บกิ่งไม้บนพื้น แล้วเริ่มวาดรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสตามรูปทรงของมิติ
จากนั้นก็ไปยืนตรงมุมหนึ่งของรูปสี่เหลี่ยม ยกมือทั้งสองขึ้นสูงพลางบอกว่า “ด้านที่ตั้งขึ้นมานี่ ยาวเท่ากับด้านที่ฉันวาดไว้เลย”
วิธีอธิบายของกู่ยวี่ทำให้ชางโม่กับอีกสามคนรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หรือพูดอีกอย่างคือไม่อยากคิดให้มากความ