ระหว่างทางกลับ
หลินเซิ่งตงชวนชาวนาคุยไปเรื่อย พร้อมกับสืบข่าวไปด้วย
ชาวนาคนนั้นชื่อหวงฮั่นเปียว ส่วนผู้หญิงที่พวกเขาเห็นก่อนหน้านี้ชื่อเฉียนเจิน เป็นแม่ของจูจื่อชง
สถานการณ์ในหมู่บ้านก็ไม่ต่างจากที่เด็กคนนั้นบอกพวกเขาก่อนหน้านี้มากนัก
มีเพียงรายละเอียดบางอย่างที่หวงฮั่นเปียวเล่าได้มากกว่า แต่ก็ยังไม่มีข้อมูลอะไรนัก
ทุกครั้งที่พูดถึงข้อมูลสำคัญ หวงฮั่นเปียวก็จะยิ้มแล้วเบี่ยงประเด็น พูดจาอ้อมค้อมไม่ยอมตอบตรง ๆ เมื่อสืบข่าวไม่ได้ หลินเซิ่งตงจึงไม่ถามต่อ เกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายระแวง
……
ภายในรั้ว
หญิงสาวในผ้ากันเปื้อนสีเข้มกำลังตากผ้า พอได้ยินเสียงจากที่ไกล ๆ ก็เงยหน้ามอง เห็นรถกระบะคันเล็กสีดำกำลังแล่นตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว
รอยยิ้มปรากฏในดวงตา เธอวางมือจากงานที่ทำ แล้วก้าวออกไปนอกรั้ว
รถจอดลงหน้ารั้ว
“แม่”
จูจื่อชงเปิดประตูรถ วิ่งพรวดเข้าไปซุกในอ้อมแขนของหญิงสาว
เฉียนเจินลูบศีรษะลูก ก่อนหันไปยิ้มให้กู่ยวี่และคนอื่น ๆ ที่เพิ่งลงจากรถ
“ในเมื่อไปต่อไม่ได้ ก็พักที่นี่สักคืนก่อนเถอะ ให้พวกเขาลองคิดหาวิธีดูว่าจะซ่อมถนนได้ไหม”
เมื่อได้ยินข้อเสนอของเฉียนเจิน กู่ยวี่กับคนอื่น ๆ ก็สบตากัน เผิงซิงกับถูเซิ่งพยักหน้าอย่างแนบเนียน
“รบกวนแล้ว”
หลินเซิ่งตงหันไปขอบคุณเฉียนเจิน
ขณะเดียวกัน เขาก็ใช้พลังมองทะลุสำรวจบ้านตรงหน้า ภายในมีชายฉกรรจ์ราวสิบกว่าคนซ่อนตัวอยู่ แต่ละคนถืออาวุธในมือ
ในบ้านอีกสองหลังก็มีคนอยู่เช่นกัน
กล่าวคือ หมู่บ้านนี้มีคนมากกว่ายี่สิบคนอย่างที่บอกไว้ก่อนหน้านี้มาก