หลังจากยื้อยุดกันอยู่พักหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าทั้งห้าคนยืนกรานหนักแน่น หวงฮั่นเปียวก็ไม่เกลี้ยกล่อมต่อ เพียงกำชับว่า
“เอาละ ฉันจะไม่พูดมากแล้ว บ้านในหมู่บ้านเลือกได้ตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรบอกพวกเราได้เลย”
“ได้เลย ขอบคุณครับ” หลินเซิ่งตงกับเผิงซิงยิ้มพลางพยักหน้า
“พวกคุณเดินดูได้ตามสบาย”
หวงฮั่นเปียวพยักหน้าเล็กน้อย กู่ยวี่กับพวกอีกสี่คนก็หันหลังเดินจากไป
ทันทีที่ทั้งห้าหันหลัง สีหน้าของหวงฮั่นเปียวก็ขรึมลง เฉียนเจินที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ต่างกัน
คนในบ้านเองก็ประหลาดใจเช่นกัน
“กว่าจะรอปลาใหญ่ได้สักกลุ่ม ปล่อยไปแบบนี้เลยหรือ?”
“อย่าเพิ่งร้อนใจ ในเมื่อพวกนั้นไม่ยอมเข้ามา รอให้หลับตอนกลางคืนแล้วจุดไฟเผาหญ้าสักกองก็สิ้นเรื่อง”
“นี่แหละ ถึงพวกเขาจะมีแผนจางเหลียง เราก็มีบันไดข้ามกำแพง”
“ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ต้องจัดการคนพวกนี้ให้ได้”
“พวกที่ไม่ยอมเข้าบ้านเป็นกลุ่มที่สอง”
……
หลังออกจากบ้านที่มีรั้วไม้ กู่ยวี่กับพวกอีกสี่คนเดินวนไปทั่วหมู่บ้าน อ้างว่ากำลังหาบ้านพัก แต่ที่จริงกำลังตรวจสอบสถานการณ์ในหมู่บ้าน
สภาพบ้านแต่ละหลังเป็นอย่างที่หวงฮั่นเปียวบอกจริง ๆ หน้าต่างพังหมด แทบเก็บเสียงไม่ได้
พวกเขายังพบว่า
หน้าต่างเหล่านี้ถูกคนทุบทำลาย เมื่อนึกถึงสิ่งที่หวงฮั่นเปียวพูดก่อนหน้านี้ คนที่ทำคงเป็นพวกเขานี่เอง
เมื่อเปิดใช้ความสามารถมองทะลุ สภาพในหมู่บ้านก็ปรากฏชัดเจน หลินเซิ่งตงมองบ้านว่างเปล่าแล้วบ่นว่า