ยามค่ำคืนเป็นโลกของมนุษย์พืช
กู่ยวี่กับพวกอีกสี่คนไม่ได้เข้าไปใกล้หมู่บ้าน แต่หาบ้านหลังหนึ่งในละแวกนั้นพักชั่วคราว
รุ่งเช้าวันถัดมา
พวกเขารีบกลับไปที่หมู่บ้าน รถกระบะคันเล็กยังจอดอยู่ที่นั่น ทว่าภาพที่เห็นกลับเกินคาด
มีเลือดและเศษซากร่างกายกระจายอยู่ทั่วทุกแห่ง
กระท่อมไม้ไผ่ว่างเปล่า มนุษย์พืชหายไปจนหมด
พวกเขาตามรอยเลือดและซากศพไปพบมนุษย์พืชที่หายตัวไปในบ่อซีเมนต์หลังบ้านหลังเล็กหลังหนึ่ง
ศพถูกไฟเผาจนดำเกรียม แถมยังขาดวิ่น คงถูกฆ่าอย่างทารุณ ดูออกเลยว่าคนลงมือเต็มไปด้วยความแค้น
“นี่มันล้างแค้นชัด ๆ!”
เผิงซิงมองซากศพที่นอนระเกะระกะก้นบ่อแล้วเอ่ยขึ้น
ถูเซิ่งเตะดินข้างเท้าลงไปในบ่อ พลางพูดเสียงเย็นว่า “ตายไปก็ดี จะได้ไม่ต้องลงมือเอง พวกมันฆ่าคนไปตั้งมากมาย ยังไงก็ต้องมีคนมาแก้แค้น”
หลินเซิ่งตงพลันร้องขึ้นมา
“เชี่ย พวกนี้ตายหมดแล้ว ใครจะพาเราไปล่ะ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าถนนที่เด็กคนนั้นพูดถึงมีจริงหรือเปล่า”
ทุกคน “……”
“หัวหน้าทีม แผนที่ที่เหล่าฟางให้มา มีถนนในหมู่บ้านไหม?” เผิงซิงถาม
ชางโม่ส่ายหน้าอย่างเสียดาย
“ไปทางตะวันออกเฉียงใต้เถอะ ถนนเส้นนั้นน่าจะใช่ หาพวกแผ่นไม้มาสักหน่อย แล้วก็พูนดินเพิ่ม น่าจะขับผ่านไปได้”
จากนั้นพวกเขาก็ถอดบานประตูบ้านคนในหมู่บ้าน หาตะกร้ามา แล้วขุดดินจากไร่มาถมหลุม
ผู้ชายร่างใหญ่สี่คน บวกกับเถาวัลย์ที่คอยช่วยอยู่ข้าง ๆ ไม่นานรถก็แล่นทับบานประตูที่ปูทับหลุมดิน ผ่านถนนซีเมนต์ขรุขระช่วงนั้นไปได้อย่างราบรื่น