ไม่นานนัก
เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนหลับตาลง ชางโม่ก็ถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะอุ้มเธอลงนอน
กลิ่นหอมเย้ายวนอ่อน ๆ ลอยมาจากอ้อมแขน ท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่าง เขายกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของภูตน้อยที่กำลังหลับใหล รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นตรงมุมปาก
เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากเนียนผ่อง กลิ่นหอมเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมลอยมา คล้ายผลไม้ที่ใกล้สุกเต็มที่ หวานหอมแต่ไม่เลี่ยน ชวนให้คนอยากลองลิ้มรสสักคำ
ในห้วงนิทราของกู่ยวี่
มีแมลงตัวเล็ก ๆ คอยไล่ตามเธอไม่หยุด เธอส่งเสียงพึมพำประท้วง แล้วซุกหน้าเข้ากับแผงอกอุ่นข้างกาย ก่อนจะหลับลึกต่อไป
เช้าวันถัดมา
นาฬิกาชีวิตของกู่ยวี่ปลุกเธอตรงเวลา เมื่อคืนเธอนอนหลับไม่สนิท ฝันถึงแมลงตัวเล็ก ๆ ในป่าที่เคยกัดเธอ
แต่ตอนนั้นเธอไม่มีมือ เอื้อมไปทางไหนก็ไม่ถึง ทำได้แค่แกว่งตัวเบา ๆ จนร้อนใจแทบแย่
กู่ยวี่หาวหวอด ขยับตัวอย่างเกียจคร้านในอ้อมแขนชางโม่ แล้วเปลี่ยนท่านอนให้สบายขึ้นเพื่อหลับต่อ