บันไดมืดสลัว
กู่ยวี่ค่อย ๆ ย่องลงมา เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดฟังความเคลื่อนไหวบนชั้นสอง ดูว่าหลินเซิ่งตงกับคนอื่น ๆ หลับกันหรือยัง
โถงทางเดินกว้างขวางไร้ผู้คน แสงจันทร์กระจ่างส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา พอให้มองเห็นราง ๆ
สวบ ๆ ๆ!
กู่ยวี่รีบย่องเข้าไปในห้อง นอกหน้าต่างบานใหญ่ที่หันตรงกับประตูห้องนอน มีดวงจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่สูง ประดับฉากหลังเป็นท้องฟ้าพร่างดาว
ว้าว…
เมื่อเห็นแสงดาวเต็มฟ้า กู่ยวี่ก็อดอุทานออกมาไม่ได้ เธอมาอยู่โลกนี้ตั้งนานแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นทางช้างเผือกงดงามเช่นนี้
เธอก้าวไปที่หน้าต่าง เปิดมันออก แล้วหลับตาลง รับรู้ถึงพลังจากแสงดาวระยิบระยับอย่างตั้งใจ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝนตกหนักหรือเปล่า คราวนี้เธอกลับสัมผัสพลังดาราได้เล็กน้อย
แต่มันอ่อนจางมาก แทบไม่มีอยู่จริง
พลังดาราจัดเป็นพลังชี่ระดับกลางประเภทหนึ่ง คล้ายกับปราณวิญญาณในธรรมชาติ อีกทั้งยังใช้ฝึกฝนได้ นับเป็นพลังสำหรับบำเพ็ญที่ค่อนข้างดี
เธอเดินพลังตามเคล็ดวิชาอย่างสุดกำลัง หวังจะดูดซับพลังดาราสักหน่อย
แต่ถึงจะโคจรเคล็ดวิชาจนแทบควันออก ก็ได้มาเพียงเส้นพลังที่บางกว่าเส้นผมไม่รู้กี่เท่า
ช่างเถอะ ๆ!
ในเมื่อมีแสงทองก้อนโตอย่างชางโม่อยู่ทั้งคน จะลำบากเก็บพลังดาราเพียงนิดเดียวให้เหนื่อยเป็นสองเท่าไปทำไม
แต่ถึงอย่างนั้น
การที่โลกนี้เริ่มมีพลังดาราปรากฏขึ้นก็เป็นลางดีเหมือนกัน
ไม่แน่ว่าในอนาคต ที่นี่อาจกลายเป็นโลกที่เหมาะแก่การบำเพ็ญจริง ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงรวยเละ
ทั้งโลกมีผู้บำเพ็ญเซียนอยู่คนเดียว ทรัพยากรทั้งหมดก็เป็นของกู่ยวี่