“จะไปไหนเหรอ?”
กู่ยวี่วิ่งเหยาะ ๆ ตามก้าวยาว ๆ ของชางโม่
“ศูนย์แลกเปลี่ยน”
เจ้าหน้าที่ลานจอดรถบอกพวกเขาว่า ในฐานที่มั่นมีศูนย์แลกเปลี่ยนอยู่แห่งเดียว การซื้อขายและเช่าทุกอย่างทำกันที่นั่น
สถานที่แบบนี้มีผู้คนพลุกพล่าน เหมาะแก่การสืบข่าว
พอได้ยินว่าจะไปศูนย์แลกเปลี่ยน กู่ยวี่ก็เงียบลง เธอกระชับมือใหญ่ของชางโม่พลางมองสำรวจรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านของทั้งคู่กับท่าทางที่ดูมีชีวิตชีวา แตกต่างจากผู้รอดชีวิตทั่วไปอย่างสิ้นเชิง จึงดึงดูดความสนใจจากผู้คนไม่น้อย
โดยเฉพาะกู่ยวี่ที่ทั้งสวยและว่าง่าย หลายคนจ้องเธอจนตาค้าง
“มีคนซวยอีกแล้ว”
“จิ๊ ๆ สวยขนาดนี้ คงหนีเงื้อมมือพวกมันไม่พ้นหรอก”
“ก็ไม่แน่หรอก เผื่อเธอเป็นผู้มีพลังพิเศษล่ะ?”
“เป็นผู้มีพลังพิเศษธรรมดาแล้วจะช่วยอะไรได้?”
เมื่อเห็นสีหน้าไร้เดียงสาของกู่ยวี่กับท่าทีสุขุมของชางโม่ ผู้รอดชีวิตทั้งหลายก็อิจฉาจนแทบคลั่ง
ทำไมพวกเขาถึงใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลได้ ส่วนตัวเองกลับต้องเผชิญความทุกข์ยากสารพัด
ท่ามกลางสายตาเย็นชา อิจฉา และริษยาของผู้คน กู่ยวี่กับชางโม่ก็มาถึงศูนย์แลกเปลี่ยน
ที่นี่เป็นอาคารเล็ก ๆ สองชั้น
ด้านหน้าอาคารเป็นลานกว้าง มีแท่นปูนที่เพิ่งสร้างใหม่ตั้งเรียงกันสองแถว บนนั้นวางเสบียงหลากชนิดไว้เต็ม ทั้งน้ำมันเบนซิน อาวุธปืน กระสุน และอาวุธระยะประชิด
ข้าง ๆ กันเป็นพื้นที่โล่งกว้าง มีพ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงลอยอยู่ไม่น้อย