รับกระดาษเอสี่มาแล้ว
ชางโม่ก็ก้มลงอ่านอย่างละเอียด กู่ยวี่ขยับเข้ามาใกล้ เขย่งปลายเท้าเพื่ออ่านด้วย
เห็นสาวตัวเล็กทำหน้าอยากรู้อยากเห็น ชางโม่ก็เผยรอยยิ้มในดวงตา ก่อนจะเลื่อนกระดาษลงให้เธออ่านได้ถนัดขึ้น
พนักงานเห็นทั้งคู่สนิทสนมกัน ก็มีแววเข้าใจผุดขึ้นในดวงตา
“อาหาร 2 ชั่ง น้ำมันพืช 2 ชั่ง น้ำมันเบนซิน 5 ลิตร น้ำมันดีเซล 6 ลิตร…”
กู่ยวี่อ่านรายการบนกระดาษเสียงเบา
“เลือกส่งอย่างใดอย่างหนึ่งก็พอครับ” พนักงานเตือนพลางสังเกตสีหน้าของกู่ยวี่อย่างระมัดระวัง
เขาดูออกแล้ว
ผู้ชายคนนี้รับมือยาก แต่ผู้หญิงคนนี้ไร้เดียงสา ดูก็รู้ว่าถูกตามใจ ปฏิกิริยาของเธอน่าจะตรงไปตรงมาที่สุด
วันสิ้นโลกผ่านมาเดือนหนึ่งแล้ว
คนส่วนใหญ่ล้วนเคยลิ้มรสความหิวโหย และรู้ดีว่าเสบียงมีค่าเพียงใด พอรู้ว่าต้องส่งเสบียงเหล่านี้ให้ฐานที่มั่น อย่างน้อยก็คงเผยความเสียดายหรือความไม่พอใจออกมาบ้าง
แต่เขากลับผิดหวัง
กู่ยวี่ไม่ได้แสดงอารมณ์อย่างที่เขาคาดไว้ กลับสงบนิ่งเสียด้วยซ้ำ ราวกับไม่ใส่ใจนัก
ชางโม่เงยหน้ามองพนักงาน “เก็บคนละชุด หรือทีมละชุด?”
พนักงานพยักหน้าเล็กน้อยแล้วตอบว่า
“แน่นอนว่าคนละชุดครับ ในวันสิ้นโลก ความปลอดภัยสำคัญที่สุด เมื่อเข้าฐานที่มั่นแล้ว พวกคุณก็ไม่ต้องกังวลเรื่องซอมบี้กับพืชและสัตว์ที่กลายพันธุ์อีก”
กู่ยวี่คำนวณในใจ
คนละ 2 ชั่ง ห้าคนก็ 10 ชั่ง คิดเป็นหนึ่งในสิบของเสบียงทั้งหมดที่พวกเขามี ยังพอรับได้
เธอหันไปถามพนักงานว่า