ก๊าก ๆ ๆ!
ท่ามกลางป่าทึบ มีกาบินผ่านไปตัวหนึ่ง ขนดำสนิท มูลก้อนหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า ตกใส่ยอดไม้ใหญ่
ฉัวะ!
เงาดำวูบผ่านไป กาหายลับ เหลือเพียงยอดไม้ที่ไหวเอน
บนทางแคบคดเคี้ยวตามสันเขา
ภายใต้การนำทางของเหลิ่งหงเฟย กู่ยวี่กับพวกเดินขึ้นเขามาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว
เหลิ่งหงเฟยมองต้นไม้ใหญ่ที่เขียวชอุ่มผิดปกติบนยอดเขาไกล ๆ ก่อนหันกลับมาบอกทุกคนว่า “ต้นนั้นแหละ”
ทุกคนมองตามไป
ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านโดดเด่นท่ามกลางหมู่ไม้ เรือนยอดแผ่กิ่งใบดกหนา บดบังผืนฟ้า ราวกับร่มยักษ์ที่กางอยู่บนฟากฟ้า
“โห ใหญ่มาก”
กู่ยวี่อดอุทานไม่ได้เมื่อเห็นต้นไม้ใหญ่ผิดธรรมชาติต้นนั้น เถาวัลย์เองก็ชูหัวแหลม ๆ ขึ้นมามองด้วย
“ให้ตายเถอะ ในที่สุดก็ใกล้ถึงแล้ว ทางขึ้นเขานี่ไม่ใช่ทางที่คนจะเดินไหวจริง ๆ”
หลินเซิ่งตงจงใจบ่นว่าเหนื่อย ทำทีเหมือนหมดแรง เพื่อให้เหลิ่งหงเฟยกับพวกคลายความระแวดระวัง
ตลอดทางที่ผ่านมา
เหลิ่งหงเฟยแอบทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่หยุด ดูท่าคงใกล้ลงมือแล้ว
“อดทนอีกหน่อย อีกประมาณ 20 นาที ก็น่าจะถึงแล้ว”
เหลิ่งหงเฟยกวาดตามองกู่ยวี่กับพวกอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าทุกคนมีสีหน้าอ่อนล้า รอยยิ้มก็ผุดขึ้นในแววตา ก่อนจะเดินหน้าต่อ
คนอื่น ๆ รีบตามไป
แต่กู่ยวี่กลับยืนนิ่ง มองต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นอย่างเหม่อลอย พลางขมวดคิ้ว
ต้นไม้ต้นนี้ผิดปกติอยู่บ้าง คลื่นพลังของมันเคลื่อนไหววุ่นวายเกินไป ไม่เหมือนธรรมชาติอันสงบนิ่งของพืชเลย