“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณพูดเรื่องอะไร”
เฉียนเจินตกตะลึงอยู่ในใจ คนพวกนี้ถึงกับรู้ความจริง แถมยังหาจุดอ่อนของพวกเขาพบในเวลาอันสั้นขนาดนี้
เมื่อนึกถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้หลายครั้ง เฉียนเจินก็พลันเข้าใจ
ที่แท้พวกเขาก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ และคอยระแวดระวังมาตลอด
“ไม่เป็นไร ฉันไม่สนใจหรอก”
ชางโม่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่าอารมณ์เปลี่ยนไปหรือไม่ เขาเหลือบมองดวงอาทิตย์บนฟ้า แล้วมองเถาวัลย์ทุบกำแพงอย่างเงียบ ๆ
เฉียนเจินเป็นแค่ตัวประกอบ คนที่ตัดสินใจได้จริง ๆ อยู่ในบ้าน
ข้อเสียร้ายแรงถึงขั้นกลัวแสงแดดเช่นนี้ คนพวกนั้นคงเตรียมแผนสำรองไว้ไม่น้อย ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายจะยอมเจรจา หรือหนีไปตรง ๆ แล้วพาพวกเขาไปหาพืชกลายพันธุ์ต้นนั้น
ตอนนั้นเอง คนในบ้านก็เริ่มลนลาน
“ทำยังไงดี?”
“นี่มันบ่ายโมงแล้วนะ แดดเผาพวกเราตายแน่”
“แม่งเอ๊ย สู้กับพวกมันเลย!”
“จะสู้ยังไง? ใส่เสื้อคลุมออกไปสู้กับพวกมันหรือไง? แค่โดนแดดนิดเดียว นายก็ลุกเป็นไฟทันทีแล้ว”
“รีบหนีกันเถอะ!”
“พวกมันมีคนน้อย แยกกันหนีไป อย่างมากก็มีแค่ไม่กี่คนที่โดนตามทัน”
ชายหนุ่มคนหนึ่งมองชายที่นั่งนิ่งอย่างกระวนกระวาย “ลูกพี่ ทำยังไงดี? พวกมันใกล้จะพังมาถึงตรงนี้แล้ว”
คนอื่น ๆ ก็พากันส่งเสียงเห็นด้วย
“ลูกพี่ ถ้าไม่ไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว”
“อย่าลังเลเลย ไปกันเถอะ!”
เมื่อได้ยินเสียงเร่งเร้าของทุกคนกับเสียงพังถล่มที่ใกล้เข้ามา ชายคนนั้นก็กำหมัดแน่นอย่างอดไม่ได้ เขาไม่ยอมรับที่ต้องพ่ายแพ้อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นนี้