เขาทำได้เพียงข่มความโกรธไว้ พยายามพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งที่สุด “นี่เป็นแค่คำพูดฝ่ายเดียวของคุณ”
ชางโม่ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า
“แล้วไง? ฉันรับผิดชอบแค่คนของฉันกับทีมของฉัน”
“พวกคุณมันปีศาจชัด ๆ”
เหลิ่งหงเฟยโกรธจนมือสั่น แต่สมองกลับหมุนเร็วจี๋ เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เพื่อหาทางรอดให้ตัวเอง
ชางโม่ทั้งห้าคนยืนเรียงเป็นรูปพัด ล้อมพวกเขาไว้เกือบหมดแล้ว
ด้านหลังก็มีเถาวัลย์ขวางอยู่ ทางรอดเดียวที่เหลือจึงมีแค่เนินเขาสูงชันสองข้างทาง
“พวกคุณต้องการอะไรกันแน่?”
เหลิ่งหงเฟยมองชางโม่อย่างระแวดระวัง พูดเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนกระซิบกับมนุษย์พืชที่อยู่ข้างกายว่า
“ฉันจะนับสามสองหนึ่ง พวกนายจัดการคนธรรมดาสักสองสามคน ส่วนฉันจะจัดการเถาวัลย์นั่น”
ลูกน้องคนที่หนึ่ง: “อืม”
ลูกน้องคนที่สอง: “ได้”
ลูกน้องคนที่สาม: “โอเค”
ลูกน้องมนุษย์พืชที่อยู่ด้านหลังต่างตอบรับสั้น ๆ เท่าที่ทำได้
ชางโม่เอ่ยเสียงเรียบว่า
“เรื่องของพืชกลายพันธุ์ต้นนั้น สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมพวกคุณถึงกลายเป็นแบบนี้ แล้วก็เหตุผลที่ฉันยังไม่ฆ่าพวกคุณ”
เขาเห็นท่าทีของคนเหล่านั้นแล้ว แต่ยังไม่ลงมือทันที เพราะต้องการเหตุผลในการจัดการพวกมัน
“อะไรนะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของชางโม่ เหลิ่งหงเฟยกับพวกพ้องก็ชะงักไป
เขาไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะมีเจตนาฆ่าอย่างโจ่งแจ้งถึงขนาดนี้ แถมยังทำอะไรนอกกรอบสิ้นดี
เขาจ้องชางโม่อย่างระแวดระวัง มือที่ซ่อนไว้ด้านหลังเริ่มนับถอยหลัง ส่วนสีหน้ากลับแสร้งถอนหายใจ