“??”
กู่ยวี่กำลังแอบดีใจอยู่ ชางโม่กลับขมวดคิ้ว ใครมันไม่รักชีวิต กล้าสอนสิ่งไม่ดีให้คนสำคัญของเขา?
เขาเชยคางงามขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยว่า “ใครสอนลูกเล่นพวกนี้? ต่อไปห้ามฟังคนอื่นพูดส่งเดช”
“เอ๊ะ? ไม่มีใครสอนฉันนะ มัดคุณไว้ไม่ได้เหรอ?”
กู่ยวี่กะพริบดวงตากลมโตปริบ ๆ เป็นประกายวาววับราวดวงดาวบนฟ้า ไร้เดียงสาบริสุทธิ์
“เอ่อ...”
เมื่อเห็นท่าทางไร้เดียงสาของคนตัวเล็ก ชางโม่ก็พลันรู้สึกว่าตัวเองชั่วร้าย หรือว่าเขาคิดไปเอง?
เห็นชางโม่ไม่ตอบ กู่ยวี่จึงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วถามซ้ำว่า “คุณทำผิด ก็ควรลงโทษคุณ ไม่ใช่ลงโทษฉัน”
ชางโม่ “...”
นี่เรียกว่าลงโทษผมเหรอ?
เห็นกู่ยวี่ทำปากยื่น ท่าทางเหมือนกำลังจะโมโห ชางโม่จึงแสร้งทำเป็นจำใจ แต่ในใจกลับตอบตกลงอย่างยินดี
“งั้นตกลงตามนี้ ไปกันเถอะ ฉันหิวแล้ว” กู่ยวี่ยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจูงชางโม่เดินออกจากห้องประชุม
พอทั้งสองออกมา
หลินเซิ่งตงมองพวกเขาด้วยแววตาล้อเลียน กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกนักวิจัยที่รออยู่ข้างนอกขัดจังหวะ
นักวิจัยพยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“ศาสตราจารย์อวิ๋นให้ผมมาแจ้งทุกท่านว่า จากการชำแหละซากสัตว์กลายพันธุ์ พวกเราค้นพบสิ่งใหม่แล้วครับ”
ชางโม่หันไปถามกู่ยวี่ข้างกายเสียงเบา “อยากไปดูสัตว์กลายพันธุ์ที่พวกเราเอากลับมาจากภูเขาไหม?”
เดิมทีกู่ยวี่ไม่อยากไป
แต่วันนี้เธอยังไม่ได้เจอชางโม่ กว่าจะได้อาศัยอยู่ใกล้ ๆ เพื่อเก็บบุญกุศลสักพัก เธอก็ไม่อยากจากไปตอนนี้