บนเนินเขา
กู่ยวี่กำลังกินขนมเล่น เธอยังแบ่งอมยิ้มให้ อู๋อัน อย่างใจกว้างด้วย จะได้กินได้โดยไม่ต้องแก้มัดมือ
ทั้งสองกำลังกินกันอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงปืนดังมาจากเชิงเขา
อู๋อันรีบหันไปมองทางด้านล่างพอดีกับที่เห็นชางโม่กับพวกกำลังประหารคน
กู่ยวี่หยุดกินแล้วถามอย่างอยากรู้ว่า “ข้างล่างเป็นยังไงบ้าง?”
“พวกเขาชนะแล้ว”
เมื่อเห็นภาพนั้น อู๋อันก็ร้องออกมาอย่างดีใจ
“งั้นก็วางใจได้แล้ว”
กู่ยวี่กัดขนมปังรสแครนเบอร์รีในมือ แล้วกินต่ออย่างมีความสุข
การเป็นคนก็ไม่เลวเหมือนกัน ของกินอร่อยจริง ๆ
พอเห็นศพหลายร่างนอนอยู่ตรงขอบค่าย อู๋อันก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีก เขาหันไปถามกู่ยวี่ว่า “พวกคุณจะดูแลพวกเราให้ดีจริง ๆ ใช่ไหม?”
ก่อนหน้านี้กู่ยวี่ซักถามข่าวจากเขา แล้วเขาจะไม่คิดซักถามข่าวจากกู่ยวี่บ้างได้อย่างไร
เมื่อได้ฟังกู่ยวี่เล่าถึงฐานที่มั่น อู๋อันก็รู้สึกปรารถนาจะไปที่นั่นอย่างยิ่ง
หลังผ่านชีวิตราวกับตกนรกเช่นนี้ เขาถึงได้เข้าใจว่าสภาพแวดล้อมที่สงบสุขนั้นล้ำค่าเพียงใด