เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย อู๋หลินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามอง แล้วพบว่าเป็นน้องชายที่เธอเป็นห่วง
“เสี่ยวอัน”
ความยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งหลังคิดว่าจะต้องสูญเสียไป ทำให้อู๋หลินกลั้นน้ำตาไม่อยู่
ตอนที่เห็นทหารหลายคนปรากฏตัว แต่กลับไม่เห็นอู๋อัน หัวใจของเธอก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง
เธอยอมลดศักดิ์ศรี อดทนต่อความอัปยศและเอาอกเอาใจเหมียวซานหลงกับอีกคน ก็เพื่อให้พวกเขาปล่อยอู๋อันไป น้องชายคือคนเดียวที่เธอยังห่วงใยในโลกนี้
ตอนนี้เมื่อเห็นว่าอู๋อันปลอดภัย ความคับข้องใจทั้งหมดก็ล้วนคุ้มค่าแล้ว
อู๋อันหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว แต่ไม่ได้กอดเธอ เพราะเขารู้ว่าตอนนี้พี่สาวไม่ชอบให้ใครแตะต้อง
“พี่ เป็นยังไงบ้าง?”
เมื่อนึกถึงความคับข้องใจที่พี่สาวต้องเผชิญ อู๋อันก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์
ทำไมเขาถึงไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษ? ทำไมคนสารเลวอย่างเหมียวซานหลงกับหยางข่ายฮวาถึงปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้?
“พี่ไม่เป็นไร”
อู๋หลินยิ้มพลางส่ายหน้า คนพวกนี้จับอู๋อันไปแต่ไม่ได้ฆ่าเขา แสดงว่าคงไม่ใช่พวกฆ่าคนบริสุทธิ์อย่างไร้เหตุผล
เมื่อเห็นว่าอู๋อันปลอดภัย ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ก็พลอยดีใจไปด้วย