เมื่อได้ยินผู้คนร่ำไห้ระบายความคับแค้น ยามหลายคนก็เริ่มลนลาน รีบแก้ตัวเสียงดัง
“พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งเชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของพวกเขาสิ”
“ใช่ พวกเราถูกบังคับ เหมียวซานหลงกับพวกมันบีบบังคับ ถ้าไม่ทำตามคำสั่งก็ต้องตาย”
“นั่นสิ ใครบ้างไม่กลัวตาย”
ในสายตาของคนธรรมดา ทหารคือผู้พิทักษ์ประชาชนผู้เที่ยงธรรม และยังเป็นผู้ตัดสินความถูกต้องอีกด้วย
สิ่งที่พวกเขาทำ หากเกิดขึ้นในยามสงบก็ต้องถูกประหาร
เมื่อได้ยินคำแก้ตัวของคนเหล่านั้น ทุกคนก็โกรธจัด พากันด่าทอและประณามเสียงดัง
“รังแกผู้หญิงก็ถูกบังคับเหมือนกันหรือไง?”
“นอกจากเสี่ยวอันแล้ว พวกแกไม่มีใครเป็นคนดีสักคน”
“เมื่อวานพวกแกยกพวกกันรังแกอวิ๋นเยี่ยน ถ้าเสี่ยวอันไม่โผล่มาทันเวลา เธอคงตายไปแล้ว”
……
ยิ่งพูด ทุกคนก็ยิ่งเดือดดาล
เผิงซิงหันไปมองชางโม่ เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เขาก็เคลื่อนย้ายพริบตาไปอยู่ด้านหลังยามหลายคน
ปลดอาวุธพวกนั้นแล้วโยนลงพื้น จากนั้นยิงขาคนละนัดจนหัก
ก่อนหันไปพูดกับทุกคนว่า
“มีแค้นก็ชำระแค้น มีเรื่องไม่เป็นธรรมก็ทวงความเป็นธรรม ชีวิตของพวกมันจะเป็นหรือตาย พวกคุณเป็นคนตัดสิน