ฉันเชื่อผีก็บ้าแล้ว
ถ้าไม่รู้สถานการณ์ในบ้านมาก่อน เธอคงเชื่อไปแล้วจริง ๆ
ประตูหน้าต่างบ้านด้านหลังเฉียนเจินปิดสนิท โดยเฉพาะหน้าต่างชั้น 2 ที่ปิดม่านมิดชิดด้วย
กู่ยวี่กลอกตา ก่อนถามว่า “ชงชงไปไหนแล้ว? พวกเรามีขนมอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าเขาชอบหรือเปล่า อยากขอบคุณที่ช่วยนำทางให้พวกเรา”
พอได้ยินเรื่องอาหาร เฉียนเจินก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก อาหารมีค่าขนาดนี้ เก็บไว้กินเองเถอะ ชงชงตามลุงหวงเข้าไปบนเขาแล้ว ไปเตรียมแผ่นไม้ให้พวกคุณ”
กู่ยวี่ถามด้วยความสงสัยว่า “คุณอยู่ในหมู่บ้านคนเดียว ถ้าเจอซอมบี้ขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ซอมบี้ในหมู่บ้านถูกกวาดล้างไปเกือบหมดแล้ว ยังปลอดภัยอยู่มาก”
ทั้งสองคุยเล่นกับเฉียนเจินเรื่อยเปื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องทั่วไป
บทสนทนาของทั้งคู่ดังไปถึงบ้านข้าง ๆ อย่างชัดเจน
ชางโม่กับหลินเซิ่งตงซ่อนอยู่ในจุดอับสายตาข้างหน้าต่าง มองสถานการณ์ฝั่งตรงข้าม ส่วนถูเซิ่งกับเผิงซิงไม่เห็นแม้แต่เงา
“ไม่รู้ว่าหวงฮั่นเปียวกับเด็กคนนั้นไปทำอะไร หมู่บ้านนี้ไม่มีเงาพวกเขาเลย”
หลินเซิ่งตงพึมพำ ก่อนหลับตาเปลี่ยนเป็นโหมดมองทะลุ แล้วมองไปยังบ้านฝั่งตรงข้าม เขาพบว่ามีคนซ่อนอยู่ข้างหน้าต่างชั้นล่าง คอยมองกู่ยวี่กับเฉียนเจินที่อยู่ข้างนอก
เขารีบกระซิบว่า “หัวหน้า มีคนอยู่ข้างหน้าต่างฝั่งตรงข้าม”
ชางโม่หันไปมองหน้าต่างบานที่หลินเซิ่งตงพูดถึง กระจกปิดสนิท ม่านก็รูดลง เขาเลื่อนสายตาไปยังหินบนพื้นนอกบ้าน แล้วยกสองนิ้วขึ้นเบา ๆ