กู่ยวี่นั่งเรียบร้อยอยู่บนม้านั่ง คอยเหลือบมองเข้าไปในห้องประชุมเป็นระยะ
เสียงจากข้างในแว่วมาให้ได้ยินว่า พืชและสัตว์วิวัฒนาการอย่างรวดเร็ว ฐานที่มั่นจำเป็นต้องเพิ่มการป้องกัน
ไม่นานนัก
เสียงในห้องประชุมก็เงียบลง หลินเซิ่งตงกับอีกสองคนเปิดประตูเดินออกมา แล้วปิดประตูห้องประชุมตามหลัง
ชางโม่ไม่ได้ออกมาด้วย สวี่เยว่เซิงรั้งเขาไว้คุยตามลำพังสองสามคำ
หลังจากหลินเซิ่งตงกับอีกสองคนจากไป สวี่เยว่เซิงก็ล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋า เมื่อชางโม่รับไปแล้ว เขาจึงเอ่ยว่า:
“ทางสำนักงานพยายามติดต่อส่วนกลางมาตลอด ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันก็ได้รับข่าวมาบ้าง
แต่สถานการณ์ตอนนี้
ส่วนกลางอาจพึ่งพาไม่ได้ เรายังต้องเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง
ฉันแก่แล้ว คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี แต่ฉันต้องส่งมอบฐานที่มั่นซึ่งมีรากฐานมั่นคงและพัฒนาอย่างราบรื่นให้ถึงมือคุณ
ก่อนที่คุณจะรับภาระใหญ่ได้อย่างแท้จริง ฉันจะจัดการฝ่ายการเมืองให้เรียบร้อย มู่เจี้ยนซานจะไม่ขวางทางคุณ
แต่ในขณะเดียวกัน
ฉันหวังว่าคุณจะพัฒนาความแข็งแกร่งให้ได้มากที่สุด
ถ้าไม่มีพลังมากพอ ก็ไม่มีทางรักษาฐานที่มั่นให้มั่นคงได้ ฉันหวังว่าคุณจะเป็นเสาหลักค้ำจุนฐานที่มั่น”
ชางโม่ฟังคำพูดของสวี่เยว่เซิงโดยไม่ตอบ เขาไม่อยากรับภาระใหญ่อะไรทั้งนั้น ตลอดหลายปีมานี้เขาแบกรับมามากพอแล้ว
ที่ยอมทำตามคำสั่งและรับฟังการเรียกตัวอยู่ตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็เพราะเห็นแก่หน้าสวี่เยว่เซิง
ตั้งแต่เขายังเป็นทหารใหม่ สวี่เยว่เซิงก็คอยสนับสนุนและดูแลมาตลอด เมื่อก่อนยังเด็กและไม่รู้ความ เขาทำผิดไปไม่น้อย แต่สวี่เยว่เซิงก็ช่วยปกป้องเขา คอยเก็บกวาดปัญหาให้ทุกครั้ง